Dag 179 Schuur – deel 4!

Vandaag ben ik in de klassieke kastjes-valkuilen gevallen. Met huid en haar.
 
 
 
Wat er is gebeurd?
 
In een vlaag van overmoed dacht ik: ik stort me op EEN GROOT DEEL van de schuur. Het moet nu maar eens klaar zijn.
Bij die gedachte had er bij mij al een lichtje moeten gaan branden. Maar nee, niks.
 
 
 
En dus sleepte ik samen met oudste zoon de eerste doos naar buiten: de touwtjes- doos.
Het was trouwens een doos met een nogal bevreemdende combinatie-inhoud: touwtjes, plakbandrollen én allerlei ceinturen. Nou ja?!
 
 
 
Het was best snel gesorteerd, maar ja, het duurde nog uren voordat man zou arriveren, die het veto heeft mbt de schuur. Dus liet ik de tafel voor wattie was en ging door.
 
Kijk, dat is al mis. Ik heb juist van dit kastjes-jaar geleerd dat je pas moet verder gaan (en dan liefst de volgende dag) als je het ding waarmee je bezig was eerst afrond.
 
 
 

Oké, ik ging niet helemaal de mist in, want ik rondde wel het hoofdstukje ‘plakbandrollen’ af, naar diepe tevredenheid.

Hoe vaak heb ik ze wel niet gezocht, de afgelopen pak hem beet zes jaar?! Blijkt dat ze “gewoon” in de doos met de touwtjes en de ceinturen lagen!!
Die gaan dus vanaf heden in een apart doosje, dan is het klip en klaar waar ze liggen.
 
 
 

Maar goed, toen had ik moeten stoppen. Een kopje thee moeten drinken in een makkelijk stoel, genietend van het bereikte stukje schuur.

Nee, ik deed niets van dat alles helaas. Ik moest en zou door en wel met de oude brooddoos van de familie Petit. Best leuk vintage-achtig ding, moet ik zeggen.

 
 
 
Dit meen je niet. Hadden we het snoertjeshoofdstuk niet al voor de vakantie afgesloten?! Grrr.
 
Ook dit zal moeten wachten op verdere beoordeling want dit gaat mijn inschattingsvermogen ver te boven.
 
 
 
Hoewel ik een zware vermoeidheid en bovendien irritatie voel opkomen, pak ik ferm de volgende doos.
 
 
 
Vol met een potpourie aan schuurspullen.
 
 
 
Waaronder wél het leukste vondstje van de dag: Een boekje met de naam “Fietsverzorging”, uit 1973. Fantastisch, wat een nostalgie weer.
 
 
 
Deze drie jongens zijn trouwens ook reuze handig. Moet je natuurlijk wel net weten dat je ze (al
zo’n vijfentwintig jaar) in huis hebt.
 
 
 
En dan dit. Eerlijk, gaan wij hier ooit nog iets mee doen? Ook dat moet de baas van de schuur maar bepalen.
 
Op dit punt had ik zomaar opeens in huilen kunnen uitbarsten. (qua energie begon ik al niet joepie vandaag; is het niet opmerkelijk dat juist op dit soort dagen de “doe-rustig-aan” signalen moeilijk te herkennen zijn?)
 
Mijn lichaam gilde: neem rust, neem rust. En wat denk je?
 
 
 
Mijn hoofd zei: kom op, laten we die schuur eens een poepie laten ruiken. En dus ging ik verder; met deze toren.
Niet te geloven toch?!
 
 
 
Ik sorteerde hem uit en waste hem af. Ook nog eens.
 
 
 
En toen ik eindelijk weer in de schuur kwam dacht ik afgemat: je ziet TOTAAL geen verschil. (en de tuin lag vol met hoopjes onafgemaakte zaken)
 
Kortom: Nelleke van een kastje-per-dag had
vandaag een ontzettende off-day, qua kastjes.
Morgen weer met opgeruimd gemoed verder.
Met een piepklein laatje!
 

10 reacties

  1. Anneke op 3 september 2012 om 6:58 pm

    Gauw wissen uit je geheugen en morgen weer fris aan een piepklein laadje… In ieder geval staan er een SCHONE rode toren. En er is toch wel het een en ander weggegooid.

  2. Elizabeth op 3 september 2012 om 6:58 pm

    Weet je! Je hebt het toch goed voor elkaar… want je weet weer wat je hebt en je kunt nu even rustig komende dagen nadenken over wat er alsnog in een ander soort opbergsysteem handiger is.
    Ik vind je heel moedig…want een schuur is een enorme klus.(wij hebben het vorige maand gedaan)
    groetjes

  3. Angelique op 3 september 2012 om 10:48 pm

    Het was een dappere poging! Gelukkig is het de schuur en kun je hem weer dichtdoen …volgende keer misschien eerst de man erbij en dan aan de slag 😉

  4. wendy op 4 september 2012 om 8:25 am

    Nou, petje af hoor. En 't is toch knap dat je kan concluderen waar de valkuil zit! 't Ging hier gisteren trouwens net zo. 'k Had zo'n zin in een nieuwe start (school begon gisteren weer) dat ik zo fanatiek geweest ben in huis, dat ik er 's avonds niet van kon slapen, veel wakker ben geweest en nu op dag 2 al moe ben…

  5. Anoniem op 4 september 2012 om 8:40 am

    Je bent goed bezig Nelleke! Klein laadje is voor vandaag ook goed hoor.. Misschien weer eens de slaapkamer of badkamer in?
    Fijne dag!

  6. Lovely Tough Cookie op 4 september 2012 om 9:06 am

    Begrijpelijk!
    Kan me zo voorstellen dat je het eens af wilt hebben. Maar zoals je al zegt kun je er niet alleen over beslissen.
    Vandaag is een nieuwe dag, met hopelijk wat meer energie en een frisse blik!!?
    Kijk eens wat je allemaal al bereikt hebt!
    🙂

  7. Trudy op 4 september 2012 om 10:15 am

    Oei, maar weer in stukjes verder, tóch??

  8. Anoniem op 4 september 2012 om 12:42 pm

    Wat een aanschouwelijk onderwijs. Ik geloof dat ik het nu pas goed begrijp: Vraag niet teveel van jezelf, liever met kleine stapjes vooruit dan vallen bij een te grote sprong!
    Veel succes verder! Janneke

  9. Vlierbloesem op 4 september 2012 om 5:50 pm

    Gosjemikkie, niet leuk maar toch belangrijk dat je je valkuil weet. Ik herken het wel hahahah

  10. greet op 22 december 2012 om 9:12 pm

    Deze reactie is verwijderd door een blogbeheerder.

Laat een reactie achter