Dag 183 Achter schot 2 – dag twee

 
Help! Het is inmiddels tien uur ‘s avonds en mijn halfuurtje zolder is nog niet gerealiseerd.
“Keep calm and carry on”,  denk ik, en zo adem ik een paar keer rustig en kalm in en uit terwijl ik gestaag naar boven loop. Hé, het is tenslotte maar voor een half uur.
 
 
 
Kijk, dat rechter hoekje met die stapels tassen en koffers; die gaat eraan.
 
 
 
Na iedere vakantie druk ik alle tassen achter het schot en trek hem dan razendsnel dicht. Geen ideale situatie om tot een prettig en georganiseerde gevoel te komen. Dus, hoe kan dit anders?
 
 
 

Zo. Nu zitten ze allemaal in drie andere tassen gevouwen. 
Omdat ik ze meestal tegelijk gebruik – in tijden van vakantie – kunnen ze net zo goed op deze manier worden opgeborgen.

Voelt weer veel beter. Ik zucht er gewoon van: van voldoening wel te verstaan. Want hoe simpel kunnen dingen zijn?!

 
 
 
Maar nu openbaart zich een volgende laag middels deze vreselijk lelijke doch noodzakelijke foto. De laag die hier wordt onthuld (en die trouwens nog een stuk doorloopt naar rechts) heb ik lang gevreesd en daarom jaren en jaren ontweken: zakken en zakken zijn het, allemaal vol met stofjes. 
 
Voor mij waren stoffen het zachte equivalent van boeken: die kunnen niet weg. Want zoals je een bibliotheek aan boeken opbouwt in je huis, zo bouw je ook een bibliotheek aan stofjes op. Dacht ik.
 
Beide aannames heb ik dit jaar overboord gegooid. En fíjn joh dat het is! Ik heb ontdekt dat ik helemaal geen bibliotheek aan huis wil. Wat ik wil is lekker één keer per week met de kinders naar de bieb en als ik een boek uit heb, dat ik die dan fijn weer kan terugbrengen.
 
En zo wil ik ook geen stoffen bewaren die ik hoogstwaarschijnlijk nooit ga gebruiken en in veel gevallen inmiddels allang niet meer mooi vind. Klaar ben ik ermee.
 
 
 
 
Hup, deze hele zak mag weg, op één schattig lapje na. Winst!
 
 
 
Na zakken en zakken vol stoffen doorwerken komt eindelijk de bodem inzicht. Werkelijk, het voelt alsof ik bij een nieuwbouwproject het hoogste punt heb bereikt. Alleen dan in omgekeerde volgorde. Echt een mijlpaal.
 
Goed moment om te stoppen, morgen pak ik hier de draad weer op.
 
 
 
Dit piepkleine stapeltje lieve stofjes mag blijven.
 
 
 
En deze enorme baal gaat weg of naar de kringloop. 
 
Ik voel diepe voldoening. Dat dit schot nog eens onder de loep wordt genomen is iets waar ik al een jaar van droom.
 
Het blijkt weer veel makkelijker dan ik had gedacht. Verdeeld in kleine stukjes is het een prima karweitje.
 
 
 
 
En nu naar bed. Want het is inmiddels half twaalf.
Slaap lekker!
 

2 reacties

  1. Anoniem op 12 september 2012 om 10:21 am

    Wat heb je dat goed aangepakt! Dit inspireert mij enorm. Leuk om te lezen hoe jij ook spullen naar het afvalstation brengt of naar de kringloopwinkel. Fijne dag gewenst!

  2. Lovely Tough Cookie op 12 september 2012 om 11:58 am

    Weet je wat zo gek is? Ik voel hier zelfs de voldoening mee, voor jou en je werk vandaag. Kan het me nl zo voorstellen: iets waar je jaren tegenop zag is ineens geen grote berg meer. Knap! 🙂

Laat een reactie achter