Dag 184 Achter schot 2, dag drie

 
Vandaag weer een uurtje zolder: ik verheug me erop. Het is zo fantastisch om eindelijk schoon schip te maken achter dit schot.
 
 
 
In deze staat tref ik de zolder vandaag aan. Ontmoedigend? Nee hoor, ik wil niets liever dan hier verder mee gaan.
Het geeft een te gek goed gevoel. Dat ik dit kàn, en doe!
 
 
 
Dus ruim ik eerst de selectie afgekeurde spullen van gister weg en duik dan achter het schot. Want ook in dit ‘afgelegen’ deel liggen zakken met stofjes. Zak voor zak werk ik door en met iedere zak wordt het me duidelijker: stoffen moet je niet bewaren in losse plastic zakken achter een schot. 
 
Muizen vreten de zakken aan en ik vind zelfs bloedvlekken (van dode muizen, o hoe afschuwelijk vreselijk!!) op de stoffen. Bah. Bah. Bah. Hoe heb ik dit zolang kunnen laten bestaan?!
 
Hmm, waarschijnlijk omdat ik geen afstand wil doen van herinneringen die aan deze stoffen vast zitten. Maar ik heb last van deze bende en dus…
 
 
 
Gaat bijvoorbeeld dit stuk groen leer er eindelijk uit. Ik weet het, mijn zus heeft er in haar kindertijd (in the seventies!) nog een pakje van gehad. Maar ik ga er niks mee doen; nu niet, nooit niet, en dus gaat het weg.What a relief.
 
Lijkt het er soms niet op dat wanneer je afstand doet van een ding, je datgene wat eraan vast zit DUS blijkbaar niet meer belangrijk vind? Volgens mij kan weggooien daarom zo moeilijk zijn. Het hult je in een vaag gevoel van schuld.
 
Maar, ik heb iets ontdekt: het is gewoon onzin, een leugen, om het maar eens op scherp te stellen. Want: ik ben dol op mijn zus en zie haar nóg voor me in haar groene pakske. 
Moet ik daarom vasthouden aan deze lap stof, tot in lengte der dagen? Nee, het is toch veel fijner als een liefhebber het her-ontdekt in de kringloop winkel en er blij een kek jasje van maakt? Vind ik wel.
 
Poeh, ik groei in opruim-karakter.
 
 
 
Maar goed, let’s proceed. Ik vond een enorme lap wattine. Iets wat ik best nog ga gebruiken in de toekomst.
 
Tijd voor de gouden regel:
Hang een duidelijk (en beetje gezellig) label aan iedere zak die je achter een schot zet en groot is je vreugde bij je volgende zoektocht aldaar.
 
 
 
Kijk, een rol plakplastic, durfde ik ook nooit weg te doen. Hij is gedeukt en bovendien lelijk: hij gaat weg.
 
 
 
Ha. Van toen ik nog dacht dat wij hard-core kampeerders zouden worden. Dat is niet gebeurd, al moet ik zeggen dat wij voor ons doen tot ongekende kampeerhoogten zijn gestegen door ons rent-a-tent avontuur van afgelopen zomer.
 
Deze set gaat op Marktplaats, want rent-a-tent beviel ons prima.
 
 
 
Kan ik ook afraden: cadeau-papier bewaren op een plek als achter schot 2 (in de oude situatie). Dit gaat weg. Als ik ook maar denk aan die afgrijselijke muizen die hier vast over heen hebben gelopen, wil ik er niks meer mee te maken hebben.
 
Laat staan dat ik het om een kadootje doe en aan iemand ga geven. Brrrr.
 
 
 
Hier het leukste vondstje van de dag: de bordenwarmer van mijn schoonmoeder. 
 
 
 
Kijk, je kunt de borden ertussen vouwen. Steek dan de stekker in het stopcontact en warempel: je krijgt warme borden.
Beetje out of my leage momenteel, het eten op warme borden serveren (ik ben al blij als ik überhaupt gezond en lekker eten op tafel heb staan). Maar toch te leuk om weg te doen.
 
 
 
En nu is de situatie al een heel stuk verbeterd.
 
 
 
Al deze zakken gaan weg, echt super. Twee zakken gaan naar de kringloop en de rest naar het afvalstation.
(Zelfs stof schijnt recyclebaar te zijn, vandaar.)
 
 
 
Dit vond ik ook tussen de spullen van vandaag. Een repetitie-stuk, van de Modeacademie. Echt waar.
Zie je dat blaadje links? Wanneer je heel goed kijkt zie je daar de tekening van het jurkje. Zo ging dat toen: het jurkje maakte je dan op halve schaal na. Wat was het leuk om te doen, en niet makkelijk by the way. 
 
Een volle zak met morsige halve-schaal modellen heb ik vandaag eindelijk losgelaten. Maar dit jurkje mag blijven.
 
 
 
Time for a sleep. Hoewel, eerst eens even kijken wat er uit de verkiezingen komt.
 
 
 
Sleep tight!
 

6 reacties

  1. Lariks op 12 september 2012 om 9:17 pm

    Al opruimend heb ik ook ontdekt dat spullen niet hetzelfde zijn als mensen 😉 En dat spullen wegdoen niet betekent dat je de mensen wegdoet! Dapper hoor, dat opruimen. En ik had ook kippevel toen ik las over de sporen van de muizen! Veel succes verder!

  2. Puck op 12 september 2012 om 10:35 pm

    Ik ben wel druk bezig achter de schotten, maar ik kan nog niet zo makkelijk bepalen hoe of de wat als jij… zal ik het ooit leren??

    Maar als ik de berg zie groeien achter in de tuin, manlief gaat een keer per maand naar het grof vuil… dan doe ik het ook weer niet zo slecht!

    Ik doe alles momenteel in bakken met een deksel die je vastklemt… dat verhaal van die muizen zorgt er voor dat ik niets meer in zakken zal durven steken, jakkes hè.

    Ook truste!

  3. Lariks op 13 september 2012 om 5:54 am

    Daar ben ik ook aan begonnen, net als Puck, die transparante bakken. De Xenos had ze in de aanbieding en ook de Kwantum. k Heb 3 formaten gekocht, dat werkt handig. Stof- en muisvrij! 😉

  4. Anneke op 13 september 2012 om 8:13 am

    wij hebben ook nog van die plekken, al maak ik mezelf wijs dat het niet helemaal uit de klauwen gelopen is 🙂
    muizen kunnen me niet zoveel schelen, maar die onoverzichtelijke zakken zijn gewoon superonhandig. Maar ja, daarvan liggen er hier toch nog wel een heel stel 🙁

  5. C onny op 13 september 2012 om 9:02 am

    Wat een schattig jurkje. Ik moest meteen denken aan mijn schoonzus. Die heeft toen een hele tijd een jurkje op de schouw gehad van haar dochter, want trouwen heel erg decoratief stond. MIsschien een ideetje voor je zo kun je ook nog een beetje geniet van het jurk al is het maar op die gezellige zolder van je.

    Zelf ga ik zo weer aan de gang met mijn hobbykamer. Weer een hobbel voor vandaag, maar ik ga er voor.Bedankt voor je inspiratie. Als je het leuk vind om mijn blogjes te lezen kijk dan even op klusinhuis.blogspot.nl Reactie vind ik altijd leuk 😉

  6. Anita Willems op 13 september 2012 om 7:18 pm

    Geen wonder dat je zin hebt in dit kastje: wat een eer van je werk! Perfecte klus zo aan het eind van de 365 dagen. Op de foto van de verbeterde situatie is goed te zien hoe groot het knieschot eigenlijk is.

    Ik ben nog niet zo lang bezig, ik bewaar het opruimen van herinneringen nog even voor later.

Laat een reactie achter