Dag 185 Achter schot 2, dag vier

 
Daar zit ik weer, op mijn knieën achter schot twee. Maar het is een memorabel moment.
 
 
 
Dit zijn hier de laatste loodjes. Nog even doorzetten en ik heb mijn allermoeilijkste doel van dit jaar bereikt. 
 
Off we go dus.
 
 
 
Ah, het eerste dilemma van vandaag: de handwerkspullentas. Hij zit vol rollen band en klossen garen die ik ooit kreeg. Ik gebruik er best eens wat van,  maar het zijn er ZOVEEL en de tas zit zó vol.
 
Ik neem een mindfull momentje om er eens rustig over na te denken.
 
 
 
Ping! Ik weet het. Beneden heb ik een mandje waar ook een hoop van deze klossen in liggen. Ik zet ze allemaal op een rij, van tas EN mandje, en kies van iedere kleur één klos. 
 
Daarna hou ik een hele tas dubbelen over die ik aan de kringloop schenk. De rollen band gaan mee want die zie ik mezelf niet gaan gebruiken.
 
 
 
Helemaal goed, zo passen ze precies in het mandje, die weer precies past in de bak met naaispullen.
 
Gewoonweg tops.
 
 
 
En met deze doos stuit ik meteen op een volgend groot opruimpunt:  Stel, je doet ooit, zo’n twintig jaar geleden, een cursus kartonnage en je vind dat zó leuk dat je ter plekke wat materiaal aanschaft. 
 
Mag je deze spullen dan eigenlijk ooit weer weg doen? Of ben je verplicht het te houden, voor het geval je ooit weer zin krijgt de hobby nieuw leven in te blazen?
 
Vandaag heb ik daar eens wat denkwerk over verricht en heb de knoop doorgehakt: ik hoef geen kartonnage-meisje meer te zijn of opnieuw te worden, ik ben het niet, en eigenlijk ben ik het überhaupt ooit maar heel even geweest. 
 
Dus mag het weg, eindelijk. Ik laat het losssss.
 
 
 
Kijk, dit doosje maakte ik toen, daar op die cursus. Ben ik nog steeds erg blij mee én hij wordt druk 
gebruikt.
 
Maar ga ik nog zo’n doosje maken? Nee. En dat is hartstikke oké.
 
 
 
Tada! Ik sta nu oog in oog met de laatste hindernis. Een ongezellige hindernis kan ik wel zeggen: dozen vol met tegels en een grote stapel planken. Ze zijn daar achter gelaten door de vorige bewoners, en we hebben er nog nooit naar omgekeken. 
 
O wat is de verleiding groot om ook nu weer te roepen: ‘ach, wat heb je er last van, daar achter het schot’. Maar mijn verlangen om het hier georganiseerd en netjes te krijgen is sterker.
 
 
 
En dus duik ik erin: als eerste in een doos met tegeltjes. Ja, inderdaad, dat is die uit de keuken. 
 
 
 
Maar wat moet ik ermee? Ik heb er de afgelopen jaren niet naar omgekeken. Wat zou een reden kunnen zijn om ze te gebruiken de komende jaren? Ik kan er geen bedenken. 
 
Een paar tegeltjes blijven bewaard en de rest gaat weg.
 
 
 
Dan blijven over: de planken. Ik zucht, dit is te zwaar werk. Frits mag hier zijn spierkracht op los laten. Een deel van de planken mag naast de schuur op een stapel. En de rest gaat weg. 
 
Ik hoop dat de migratie van de planken vanavond nog gaat gebeuren want dan kan het hier morgen klaar zijn. Wat zou dat geweldig zijn!
 
 
 
Weet je wat, ik maak het hier alvast plank-weghaal-klaar. Dan is het vast zo gepiept.
 
 
 
Terwijl ik de overgebleven spullen in groepjes bij elkaar zet, stuit ik op dit kwartetspel. Wie kent het niet?!
 
Mijn jongens zijn er uit gegroeid. Maar juist als ik het kwartet bij de trap wil leggen, kijk ik in de ogen van het leeuwtje. Dat had ik beter niet kunnen doen. Oké, oké, je mag blijven.
 
 
 
Dat was hem; mijn op-één-na-laatste blogdagje.
Tot morgen!
 

15 reacties

  1. Anita Willems op 13 september 2012 om 8:02 pm

    In een woord: wauw!
    Het toverwoord is loslaten loslaten. Je bent straks een vernieuwd mens.

  2. Tonia op 13 september 2012 om 8:45 pm

    Wat heb ik een respect voor jou! Ik volg je berichtjes al een poos, heb zelf een poging gedaan om per dag iets te doen, ging in het begin aardig (omdat ik met simpele pennenlades etc. begon, dat is makkelijk opruimen en weggooien). Maar ik heb toch te veel dingen die ik niet los kan laten (of die mij niet los kunnen laten kan ik beter zeggen). Wie weet … eens gaat het lukken en elk kastje/vakje/doosje dat gedaan is, is toch meegenomen.

  3. Anoniem op 13 september 2012 om 8:47 pm

    Een klein poosje volgde ik je blog. EN ik genoot ervan! Wat een eerlijkheid durf jij neer te zetten…
    Ik herken veel van mezelf in je verhalen!
    Jammer dat je gaat stoppen, wat ik begrijp. Ik had er veel aan en durfde soms zelfs iets ervan op te pakken.
    Nu proberen vol te houden…
    Maar ik begrijp ook wel dat het veel tijd kost!

    Een trouwe meelezer Heleen

  4. Saskia op 13 september 2012 om 9:34 pm

    Je inspireert me

    Groetjes Saskia

  5. Mickey op 14 september 2012 om 5:59 am

    Oh wat fijn dat het leeuwtje/ het kwartet( nee, HÉT kwartet!) mag blijven!
    Jeugdsentiment!

  6. Trudy op 14 september 2012 om 6:29 am

    Wat een fantastische actie weer zeg! Vandaag het laatste blogdagje? Ik geloof dat ik even iets gemist heb…

  7. Lovely Tough Cookie op 14 september 2012 om 7:46 am

    Vandaag je laatste dag!
    Applaus voor je volharding!!!

  8. wendy op 14 september 2012 om 9:54 am

    Weet je dat ik echt buikpijn heb omdat je gaat stoppen? Het moet toch niet gekker worden… je bent gewoon zo'n inspiratiebron geweest, 'k heb al veel boeken gelezen over opruimen, maar op deze manier (elke dag een kastje/laatje) was voor mij de ultieme manier, ook omdat er elke keer de inspiratie was van jouw blog. 'k Begrijp heel goed hoor dat je gaat stoppen, je hebt groot gelijk, het jaar is ook om. Bedankt, bedankt, bedankt voor alles!

  9. Anoniem op 14 september 2012 om 10:22 am

    Hoi Nelleke, ook hier weer zo'n anonieme stille meelezer.
    Ik vond het superleuk om over je tocht naar een ook-achter-en-onder-deurtjes-opgeruimd huis te lezen!
    Vooral je bespiegelingen erover las ik met veel plezier en aandacht, echt leuk dat je ons daarbij over je schouder liet meekijken.
    Groet!

  10. ineke (4kids) op 14 september 2012 om 11:29 am

    Jammer dat je gaat stoppen (niet met opruimen, maar met bloggen dan) Ik heb met veel plezier meegelezen en er zeker mijn voordeel mee gedaan, hoewel ik in het huishouden gelukkig aardig wat structuur heb en ook goed spullen kan wegdoen. Moet ook wel in een niet al te groot huis en 4 kids en een hond, en een man….
    Nogmaals…ik heb genoten van je schrijverij, ik zal het best een beetje missen.
    Vriendelijke groet!

  11. Anoniem op 14 september 2012 om 1:16 pm

    Hoi Nelleke,

    Sinds een paar weken lees ik je. En wat jammer dat je stopt met je blog. Je schrijft zo leuk!

    Bedankt voor het plezier en de inspiratie.

    Els.

  12. Christel op 14 september 2012 om 3:07 pm

    Ga je hierna een nieuw 365-plan doen? Ik vind het heerlijk en inspirerend om het te lezen! Succes met je laastste dagje opruimen!

  13. Anoniem op 23 september 2012 om 8:24 pm

    Hoi nelleke hier je la draille buren, leuke site, succes met je volgende project! Gr. Johan en Jacqueline

  14. Nelleke op 24 september 2012 om 8:16 am

    He wat leuk jullie hier te treffen! Alles goed? Hartelijke groet, Nelleke

Laat een reactie achter