~ Het Blog van A tot Z ~

 

Dag 164 Het blad met wolletjes, opnieuw.

27 juni 2012
 
De dozen van gister staan te wachten op een laatste schifting door Frits. Met een beetje geluk, kan ik er straks één doos van maken voor zolder. Hmm, wat zal ik vandaag eens doen?
 
Ah! Er is iets waar ik dagelijks langsloop en wat de potentie in zich heeft een rustgevend plekje te worden, terwijl het er nu een chaos is.
Het gaat om mijn blad met bolletjes wol en garen.
 
…..
 
Nou zeg, dacht ik alle ins en outs van Picasa te kennen, verdwijnen er gewoon foto’s onder mijn handen. Of ligt het misschien aan mijn camera?
 
 
 
 
Dan maar meteen beginnen met het eindresultaat. Ik ben erg blij met deze nieuwe staat.
 
 
 
 
Het was er behoorlijk ontspoord, op dat blad. Een beetje zoals hier.
Best ergerlijk, want op de een of andere manier trekt zo’n onopgeruimd hoekje erg de aandacht naar zich toe.
Op de bank voor het raam sorteer ik de boel.
 
 
 
 
De minst gebruikte bolletjes mogen naar het reservemandje op zolder. Dat ruimt lekker op.
 
 
 
 
En klaar is het alweer!
Inzet qua tijd: minimaal (een kwartier)
Mate van voldoening: maximaal (want erg in het zicht)
 
 
 
 
Maar hé? Is dat echt een émmer daar onder dat tafeltje??!!
 
 
 
 
Ja, dat is een emmer, die er alweer weken staat. Om gek van te worden. De inhoud ervan weerhoudt me om het gewoon eens even op te ruimen.
Dit lijkt me HET onderwerp voor een volgend kastje-per-dag. Hoe ontiegelijk fijn zal het zijn om eindelijk deze emmer uit de woonkamer weg te werken.
 
Reacties

Dag 165 Een emmer met een schat

29 juni 2012
 
Vandaag is het de hoogste tijd om iets aan te pakken wat zonder dit project makkelijk nog een half jaar zou kunnen blijven staan.
 
Het gekke is, dat komt niet zozeer door de omstandigheid (een volle emmer met spullen die uitgezocht moeten worden) maar door mijn gedachtes daarover.
 
 
 
 
Deze emmer bevat namelijk een piratenschat die bestaat uit meerdere lagen.
Laag één: mijn kralendoosje, waar ik een tijdje geleden naar op zoek was en die onder een stapel bladeren in de tuin bleek te liggen (!!!), samen met de andere schatonderdelen uit deze emmer.
 
 
 
 
Laag twee: kralen, modder & zand.
 
 
 
 
En laag drie: een kluwen kettingen die zó in de knoop zit dat ik denk: dit komt nooit meer goed. Of in ieder geval:
dit gaat heel veel tijd kosten.
 
Maar vandaag stap ik over mijn weerstand heen en grijp het emmertje bij zijn lurven. Zou het echt zo erg en onmogelijk zijn als mijn gedachtes me doen geloven?
Gemakkelijk voor het raam op het bankje ga ik zitten werken.
 
 
 
 
En o, wat viel het weer mee.
Hoe meer kettingen ik van de grote kluwen los kon maken, hoe makkelijker het werd.
 
 
 
 
Ik verdeel deze juweeltjes over twee categorieën:
1) De kettingen die teruggaan naar de piraten. (ze komen van oma Lous. Zijn ze niet vintage?)
 
 
 
 
2) De kettingen die weer teruggaan in mijn sieradenlaatje. Ik draag ze niet veel, maar wie weet, en ze zijn vast ook leuk voor een creatief project.
 
 
 
 
Dit bakje is uitgezocht. De dingetjes die er in zitten mogen, samen met modder en zand, WEG.
 
 
 
 
En mijn kralendoosje? Die is weer schoon, up-to-date en klaar om opgeborgen te worden.
 
 
 
 
Even iets anders. Wat is het toch leuk om foto’s te bewerken (zoals deze). 
Met een klik verander je ze in een foto uit de jaren vijftig, of in een potloodschets. Er zijn zoveel mogelijkheden!
 
Toen ik met bloggen begon wist ik er maar weinig van. Inmiddels heeft dit project er toe bijgedragen dat ik veel nieuwe dingen heb geleerd. Wil je ook wat meer met je foto’s doen, maar weet je niet hoe? Probeer dan eens Picasa uit (voor wie dat nog niet kent). 
 
Fijn weekend!
 
Naschrift: Picasa is inmiddels gestopt. Ontzettend jammer. Ik heb zelf nog geen goede vervanging gevonden, maar er zijn vast alternatieven.
 
Reacties

Dag 166 Een klusje afgevinkt.

02 juli 2012

Hallo allemaal,

Vandaag werk ik een puntje van mijn irritatielijst weg. What’s new? Zin kan ik vandaag niet bespeuren, maar goed, ik doe het maar gewoon.

Voor wie net aanhaakt met lezen leg ik dit project graag nog een keer uit: een kastje per dag is een eenvoudige manier om dingen gedaan te krijgen die anders blijven liggen (soms weken, soms maanden, soms jaren). Ik weet niet hoe het bij jou zit, maar mijn mind is vaak de spelbreker bij het gedaan krijgen van dingen die moeten gebeuren. “Het heeft geen zin hoor” is er één die mij graag lam legt. Of, “als je dit klusje doet, doe dan maar gelijk de rest van het huis ook” waardoor ik verstijf, een zak chips open trek en op de bank een Libelle ga liggen lezen.
Een kastje per dag betekend: kies één overzichtelijk ding om te doen (een kastje opruimen, een laatje, mandje of hoekje -maar een klusje is natuurlijk ook helemaal oké) en doe dat met heel je aandacht. Geef jezelf daarna een beloning en WEES TROTS op wat je gedaan hebt.
En doe de dag daarna weer zoiets. Je zult zien, al na twee weken heb je dingen aangepakt die al tijden een doorn in het oog zijn. Wat een opluchting!

Morgen vertel ik wat meer over de valkuilen waar je in verstrikt kunt raken. Zijn er ladies (and men!) die daar wat over kunnen zeggen? Laat dan even een reactie achter dan vat ik ze morgen samen. Jullie zijn de ervaringsdeskundigen!

Oké, hier komt het klusje waar ik vandaag al mijn aandacht op richt. Al tijden zie ik in de tuin dit:

 

 

 

Hoe groot kan een doorn in je oog zijn?!

 

 

 
 
Hoe vaak ik het dakje van de schommelbank ook recht trek, hij waait net zo makkelijk weer scheef.
 
 
 
 
Daar moet wat aan gebeuren en snel. Het begint al donker te worden (èn ik wil om negen uur naar bed) dus naai ik razendsnel wat bandjes met klittenband.
 
 
 
 
Op strategische plekken speld ik ze vast.
 
 
 
 
Zo. Dat is gebeurd.
 
 
 
 
En nu (om mijn bedtijd-target te halen) laat ik het voor wat het is. Tenminste… ik stel deze constructie bloot aan een nacht vol wind. Morgen kijk ik of het aangebrachte systeem afdoende is. Wanneer het er morgen nog net zo bijstaat naai ik de bandjes vast.
Welterusten allemaal!
 
Reacties

Dag 167 Het dakje van de schommelbank.

03 juli 2012

Hallo allemaal,

Dank voor jullie reacties! Hoe herkenbaar zijn voor mij de valkuilen die jullie beschreven. Laat ik ze eens in kaart brengen. Want hoe meer zicht op datgene wat ons hindert, hoe meer we zijn voorbereid om soepeltjes tussen de kuilen door te navigeren!

  • Op nummer 1) Perfectionisme: je wilt meteen véél doen en graag ook nog perfect (want, en dat is mijn eigen destructieve gedachte, “alle andere mensen hebben het tenslotte ook perfect voor elkaar”). Ai, verlamming.
     
  • Nummer 2) Terwijl je het ‘kastje’ van de dag aanpakt wordt je sluw verleid tot het doen van andere, daaruit voortvloeiende kastjes. Voor je het weet ligt echter de inhoud van 5 lades op je keukentafel. Zie dan maar eens enthousiast te blijven. (Wat te doen? Weersta de verleiding, leg de zaken die voortvloeien uit je kastje op de nieuwe plek waar ze bij horen en benader die plek op een andere dag als kastje).
     
  • Nummer 3) Je kastje is op zich af maar er blijven losse eindjes rondslingeren: een killer voor je voldoening en gevoel van trots. (Remedie: zie de losse eindjes als het kastje van de volgende dag.)
     
  • Nummer 4) Je ruimt (bijvoorbeeld) je boekenkast op en voor je het weet zit je in de boeken te lezen en ben je twee  uur verder. Dat is inderdaad een geniepige kuil in de weg. Want eerst is het leuk, maar uiteindelijk is het onbevredigend want er is niks gebeurd. Ja, een boel rommel overhoop gehaald.
    (Remedie: als je het leuk vind om bij zo’n gelegenheid lekker in je boeken te geraken, geen nood, verklein dan je klusje van die dag: een halve plank per dag is ook een prima doel. Anders, hou het doel voor ogen en wees je bewust van deze valkuil. Weersta je hem, neem dan extra veel melkschuim op je koffie als beloning. Want, knap gedaan!)

     
  • Nummer 5) Een klein projectje telt net zo goed mee. Laat je niet in de luren leggen door de gedachte dat het klusje wat je op het oog hebt te klein is om mee te tellen als ‘karweitje van de dag’. Ook die hebben namelijk toegepaste aandacht nodig. Tegenwoordig hanteer ik als graadmeter: baal ik ergens van en stoort het me al dagen (of weken of jaren): ik benader het als een kastje.

 

Hoe verder om te gaan met valkuilen? Eigenlijk heb ik maar één antwoord: hou je aan het simpele plan. Eigenlijk; hoe simpeler je plan, hoe groter de kans van slagen. Kies een klein projectje en rond het af. En ga dan aan de koffie en prijs jezelf (heb je weer puik gedaan vandaag!). Dan zal voldoening je deel zijn.

 

______________________________________

 

Goed, hoe gaat het met de schommelbank? Heeft het ingezette plan van gister zijn vruchten afgeworpen?
 
 
 
Zo trof ik hem aan vanmorgen en yes, alles hing nog op zijn plek.
 
 
 
 
Ik heb maar twintig minuten vandaag maar dat gaat vast lukken: ik ren kordaat naar de schommelbank en trek met een ruk het dakje eraf. De gister vastgespelde bandjes gaan nu definitief worden vastgenaaid.
Het lijkt wel een tropisch regenwoud trouwens, daar achter die bank. Ik kan er nauwelijks bij! Ik zal de twee tuinmannen (die ons gezin rijk is) eens inseinen.
 
 
 
 
Snel schud ik de bladeren en naalden van me af en ren naar boven. Wat is het toch prettig dat daar de naaimachine klaar staat.
Eerst maar eens deze tunnel weer vastnaaien, is dat ook meteen weer snug voor mekaar.
 
 
 
 
Rats, rats, rats.
 
 
 
 
EN… hij zit er weer op. Er is weer een ergenispuntje van mijn lijst, hoera!
Nu is dit weer een heerlijk plekje om te zitten lezen op warme dagen; koel en frisgroen.
 
 
 
 
Ah, daar hebben we de tuinmannen. Ook zij zijn blij met het herstelde dakje. Het voelt goed dat het er niet meer zo bijhangt als op deze foto van een tijdje terug.
Koffie, schaduw, schommelbank en een goed boek; dat lijkt me voor straks een goed plan.
 
Reacties

Dag 168 Opruimen achter schot drie.

05 juli 2012
 
 
Mmm, ik zit hier bijzonder fijn. Niks meer aan doen, zou ik zeggen. Gewoon lekker blijven haken vandaag.
 
 
 
 
Het worden sleutelhangers voor de juffen van de jongens. Ze hebben er vier in totaal, dus ik heb alle reden om hier de rest van de dag te blijven zitten.
 
 
 
 
Zo fijn omringt door kleurige bolletjes.
 
 
 
Hmm, er knaagt hier iets. Was ik niet eigenlijk van plan om…
 
 
 
 

Achter deze tafel bevinden zich schuifbare houten panelen. En daarachter… ach, laat ik maar gewoon beginnen. Let’s get it over with.

 
 
 
 
Binnen luttele minuten is de zolder ontdaan van iedere tranquility or stylishness whatsoever.
Even doorbijten maar.
 
 
 
 
Alles wat mag blijven schrijf ik hier op. Hoe fijn is het als je dingen niet hoeft te onthouden?!
 
 
 
 
Je ziet het niet, maar het is hier VIES. Gewapend met stofzuiger en natte doek duik ik op mijn doel af.
Die wieg, Frits zijn generatie-wieg, staat te wachten op een nieuwe generatie kindjes. Ik vermoed dat hij de komende jaren nog wel even blijft staan. Prima. Maar wat zit er in die zakken???!
 
 
 
 
Jip. Handdoeken. Goed, die kunnen mooi mee als vakantie-handdoeken dit jaar.
 
 
 
 
En zie daar. Een hele doos vol partylampjes. 
Blijkbaar vergeet ik al jaren op het moment suprême (wanneer er een feestje is) dat ik ze heb. Ik zie geen reden om zie niet nu METEEN te gebruiken, óf anders heel snel weg te doen.
Weet je wat, ik verdeel ze over de kamers van de boys; kunnen ze er op hun kamer een feestje mee maken.
 
 
 
 
Kijk, deze dozen zijn de aanleiding voor het aanpakken van schot 3 vandaag. Op dag 161 kwamen ze achter schot 1 vandaan; het schot wat het best bereikbaar is. En daarom mogen er achter schot 1 geen dingen meer staan die nauwelijks gebruikt worden. Lijkt me logisch.
 
Voorlopig gaan deze dozen niet meer open. Dus schot 3 is dé plek om ze neer te zetten. Je kan er tenslotte voor geen meter bij.
 
 
 
 
Vandaar dat ik op deze warme dag vrijwillig achter schot 3 duik. Want uit het zicht wil ik ze hebben, die dozen. Hup.
Kijk, één doos past precies in deze net vrijgekomen bak.
 
 
 
 
Ik zuig snel de ruimte uit, neem het stof met een lapje af, registreer alle spullen op het A4-tje, en… de opruiming van deze kant van schot drie is een feit.
Ik kan het bijna niet geloven.
 
 
 
 
Ik weersta de neiging om nu te stoppen, en duik snel even naar links. Stofzuigen blijkt hier prio nummer één.
 
 
 
 
En klaar. Het ziet er niet perse netjes uit, maar alles hier is nu schoon, ontdaan van spinnenwebben, geregistreerd en uitgezocht.
 
 
 
 
Snel zet ik alles op zijn plek. Wat een supergevoel. Ik ben heerser over schot drie!
Jippiejee!
 
 
 
 
Vol huishoudelijk zelfvertrouwen spoel ik mijn doekje schoon en hang hem op de droogmolen. Daar krijg ik toch altijd zo’n tevreden vijftiger-jaren-huisvrouwen-gevoel van, van dingetjesophangen aan mijn droogmolen. Net vader en moedertje spelen, haha.
 
 
 
Heerlijk, eindelijk tijd voor een uurtje welverdiend haken & koffie.
 
Fijne dag!
 
Reacties

Dag 169 Twee dingetjesbakjes opschonen.

06 juli 2012
 
Eerst maar even een terugblik op wat losse eindjes van gister:
 
 
 
Na mijn uurtje haken & koffie van gister…
 
 
 
 
Had ik drie vrolijke sleutelhangers. (eigenlijk vier, maar die ene is al weggegeven).
 
 
 
 
Wat betreft de lampjes; die zijn eindelijk weer in gebruik.
 
 
 
 
“Wow, cool!” was de reactie van de jongens. Leuk om te zien dat de lampjes weer ergens hun lichtjes schijnen.
Goed. Wat gaat het vandaag worden?
 
 
 
 
Was het gister iets groots, vandaag hou ik het klein. Dat heb ik wel verdiend, vind ik.
Het worden mijn twee dingetjes-bakjes. Ze raken vol en beginnen over te stromen in de la.
 
 
 
 
Tijd voor een kwartiertje toegepaste aandacht.
 
 
 
 
Dit is de score van bakje 1: veertien categorie-tjes.
 
 
 
 
En nu bakje twee erbij, die van zolder, wel zo handig om dat meteen te doen.
Ik loop snel tien keer op en neer naar alle plekjes in huis waar deze spulletjes thuishoren.
 
 
 
 
Waarna ik nog zes stapeltjes overheb. Die kunnen allemaal naar zolder.
De dingetjesbakjes bevatten nu alleen spulletjes die ik ooit nog een keer nodig heb, maar waar geen andere plek voor bestaat. Zoals het stopje van een kinderbadje.
EN ze bevatten allebei een dobbelsteen. Altijd handig.
 
 
 
 
Enfin, op naar zolder.
 
 
 
 
Hè, fijn. Het dingetjesbakje in het sleutellaatje is weer leeg. En ook die op zolder staat weer klaar voor nieuwe dingetjes.
 
Waarom een dingetjesbakje zul je misschien denken? Hier lees je waarom. Ik ben er nog altijd content mee.
 
Fijn weekend!!
 
Ps. Volgende week staat onze schuur op het programma. (want h-e-l-l-o, hoe nodig)
 
Reacties

Dag 170 De schuur – eerste dag.

09 juli 2012

 

Vandaag gaat de schuur op de schop. Iets wat zeker bij dit jaar van opruimen hoort.

 

 

Hij ziet er lief en rustgevend uit.

 

 

Maar o wee, als je er op zoek gaat naar een flesje kruipolie. Huilen geblazen.

 

 

 

Dat het hier heftig onder-georganiseerd is, is een understatement. Wij zijn hier de weg kwijt.

 

 

 

Tenminste, Frits kan hier nog wel wat vinden. Maar ik zie door de bomen het bos niet meer.

 

 

 

We hebben besloten om er verandering in te brengen: volgens de strategie van een kastje per dag!

Vrienden van ons zijn ook zo met hun schuur aan de slag gegaan en noemen het ‘Een uur in de schuur’. Hun resultaat na een paar weken is verbluffend. Dat geeft ons moed.

 

 

 

Doel van het uurtje van vandaag: alle spullen die naar het afvalstation mogen úit de schuur vissen en ze daar ‘aanbieden’ (wat blijft dat toch een vermakelijk woord).

Dit gaat allemaal weg. Fijnnnn.

 

 

 

Oeh, wat een lelijke foto. Waarom dan toch laten zien? Om te vieren dat dit doosje inmiddels verleden tijd is. Het is al uren geleden ‘aangeboden’ bij het afvalstation.

 

 

 

En hoe prettig; dit gaat ook allemaal weg. Weg, weg, weg. De schuur is een aantal kilootjes lichter.

Een prima eerste aanzet. Morgen weer een stukje.

 

 

 

Zo. En nu even staren naar een foto van de schuur van een paar weken geleden, toen de witte clematis nog bloeide. De bloeitijd is altijd weer zo gauw voorbij! Dan maar de foto er af en toe even bijpakken.

 

Reacties

Dag 171 De schuur, dag twee.

10 juli 2012

Vandaag ga ik weer een slagje slaan in de schuur.
 
 

 
Toevallig moest ik vanmorgen heel vroeg even in de schuur zijn. 
 
‘Laat ik gelijk maar een doosje meenemen’ dacht ik, ‘kan ik straks meteen even in de smiezen krijgen wat er nou eigenlijk inzit’.
 
 
 

 
 
Sinds de bouw van deze schuur heb ik er namelijk geen blik meer in geslagen. We spreken over vier jaar terug!
 
 
 
 

Dat een schuur niet altijd netjes kan zijn, soit. Maar dat je niet meer weet wat je hebt is niet handig.

Neem nu deze flessen/blikken: Drie, DRIE!!! keer heb ik ze op voorraad.

En je zou denken, met zo’n voorraad hardhout-olie zullen die houten tuinstoelen er wel pico bello bij staan. Maar dat is het erge aan een dergelijke schuur-situatie: ik wist allang niet meer dat ik ze had!

 
 

 
Daarom leg ik ook nu een lijst aan, net als bij de schotten op zolder. Eén blik op de lijst en je weet of je naar de Multimate moet voor een fles van ‘t een of ander – of niet.
 
 

 
Verfpotten, die ga ik allemaal bij elkaar in een doos doen. Deze gaan daarbij.
 
 
 
 

Aha, een ingedeukt flesje keukenblad-olie. Gaat óp de lijst en terug in deze doos.

De doos is nu gereduceerd en in kaart gebracht. Weet je wat, ik breng het meteen naar de schuur.

 
 

 

Ai, wat nu – ik wil nog wel even doorgaan met mijn uurtje schuur, but where to begin??

Ik begin links bovenaan, en reorganiseer al gaande mijn weg naar de benedenste planken.

 
 
 
Je ziet het niet, maar de algehele situatie in de schuur is nu iets verbeterd.
 
 
 
 
Zie je? Het begint een pietsje leger te raken.
Kom, dan laat ik zien wat er uit verdwenen is.
 
 
 
Geen slechte score toch?
Voor die groene tent heb ik moeten vechten. De jongens willen hem houden, maar hij is hevig aangevreten door de muizen. Ik kan het niet langer aanzien, hij gaat weg.
 
 

 
En dan dit zakje: ik ben blij dat het uit de krochten van de schuur omhoog is gekomen. Hier moest gewoon actie op ondernomen worden.
 
 
 
Het bevat een hele hoop doekjes. Bizar. Waar komen ze vandaan?! Zelfs de hond is nieuwsgierig geworden.
Ze gaan deels weg, en deels in de was. Meteen.
 
 
 
 
Het is wel weer mooi geweest voor vandaag.
Koffie-tje en even relaxen maar.
 
Fijne dag en tot morgen!

Reacties

Dag 172 De schuur, de derde dag.

11 juli 2012
 
De schuur aanpakken volgens de ‘uurtje per dag’-methode blijkt super te werken in dit huis. Dagelijks doe ik iets, en verder breek ik mijn hoofd niet over de rest van de spullen. Het geeft niet alleen een voortschrijdend resultaat, maar ook voldoening.
 
Zoals vandaag…
 
 
    
 
Vanmorgen stapte ik om 7.45 uur kwiek de tuin in. Met een missie op pad richting de schuur.
 
 
 
 
Als ik nu niet mijn kans grijp kan ik het namelijk wel shaken met het uurtje schuur van vandaag.
 
Het merendeel van de spullen in de schuur hebben namelijk Frits zijn aandacht nodig.
 
 
 
Deze twee zakken en die doos bijvoorbeeld.
Ze zitten vol met mannen-dingen.
 
 
 

Snel sleep ik ze mee naar de keuken, waar Frits nog rustig achter zijn ontbijtje zit.
 
 
 
 
Geen nood, ik sorteer het eerst wel even. Vind ik wel een leuk klusje, in kaart brengen wat er in zo’n tas zit.
 
‘Wat wil je bewaren Frits?’ vroeg ik. Hij dacht even na en besloot, vanuit een sterk verlangen naar een georganiseerd schuurtje, flink schoon schip te maken.
 
 
 
 
‘Hier heb ik de afgelopen tien jaar misschien één keer een snoertje uit gevist’. Hij nam nog een slok koffie en veegde een kruimel van tafel. ‘Dus, van mij mag het weg.’

Wow, dat ruimt lekker op!

 
 

Kijk, dit leuke vintage vijftiger-jaren snoertje viel mij dan weer op. Volgens mij zat er vroeger een strijkijzer aan vast. Wat móét je er mee?! Frits waarom bewaarde je dit? 
 
‘Tja, beter mee dan om verlegen, dat is wat ik vermoedelijk dacht destijds’ stelde hij vast, alweer kauwend op zijn broodje.
 
 

Nog zo een. Mag deze ook weg? Ja, die mag ook weg.

 

 

We zitten inmiddels op een vrij rigoureus spoor. Dit stapeltje met telefoon-gerelateerde spulletjes bijvoorbeeld. We doen er al jaren niks mee. Het gaat weg.
 
Een paar verlengsnoeren en stekkers mogen blijven, maar de rest gaan we superfijn aanbieden. Bij het afvalstation.
 
 

Wat denk je dat er met lampen gebeurt wanneer ze in een zak met snoertjes terecht komen? Precies. Ook weg.
 
 
 

Van die twee volle zakken is dit overgebleven. Een goede score!

Maar wat zijn die snoeren VIES, zeg. Het lijkt wel alsof ze allemaal al jaren in een smoezelig studentenhuis hebben gelegen.
 
Ik kan er gewoon niet toe komen om ze in deze staat terug te doen in de tas en ze zo in de schuur op te bergen. Bah.
 
 

Wel. Een sopje is zo gemaakt.
 
 
   
Dit moet je toch niet willen? Al die lagen stof. Daarom: schrobben maar.
 
 
Weg stof ende vuil.  (voor de veiligheid: even de uiteindes boven water houden!)
Ik droog alles af en bind de snoertjes bij elkaar met elastiekjes. Hè, wat keurig en fris nu allemaal.
 
 
 
   
O ja, de doos. Die scannen we ook nog snel even met zijn tweeën.
 
 
Dit gaat weg. Joepie-fijn.
 
 
 
En dit gaat naar het avfalstation.
En weet je wat? Ik spring METEEN in de auto en breng het weg (samen met de spullen van gister). Want die schuur leger te zien worden, daar heb ik wel een ritje voor over.
 
 

Maar eerst even aan de koffie, gezellig tijdens een spelletje Halli Galli. 
 
En, niet te geloven, het is nog maar 10.00 uur!!!
 
Fijne dag verder.
 
Reacties

Dag 173 Een klein doosje en een lange pauze.

12 juli 2012
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Vandaag had ik nog net tijd voor één schuurgerelateerd dingetje; dit doosje.

‘Frits mag dit ook weg?’ vroeg ik tussen de bedrijven door? ‘Zeker niet! Het is om de fietsen op de auto te doen.’

Aha. Dat mag niet weg natuurlijk. Maar het mag wel wat helderder opgeborgen worden. Vandaar de tekst, is het meteen duidelijk.

Het bloemetje is voor de gezelligheid. Want hé, zo’n schuurtje kan wel een vrolijke touch gebruiken!

 
 

Vanaf vandaag ga ik me overgeven aan het familieleven in de komende zomerperiode. Een lange pauze wordt het, maar ik kom terug. Op maandag 20 augustus pak ik de draad weer op.

Lieve mensen, een fijne tijd toegewenst, met hopelijk heel veel warme zonnestralen en ontspannen dagen.

Tot de 20e aug!
Nelleke

 
Reacties
koffie tijdens het opruimen
opruimen volgens een simpel plan
uitrusten van het opruimen
een laatje opruimen
mand opruimen
koffie in de zon na opruimen
Little by little
spullen opruimen en wegzetten
Small steps every day