~ Het Blog van A tot Z ~

 

Kwijt!

20 augustus 2012
Hè, hè.
Na vijf weken van huis te zijn geweest zijn we sinds twee dagen eindelijk weer thuis. De kinderen zijn weer naar school en ik ben omringt door after-holiday spullen om nog weg te werken.
We hebben het heerlijk gehad, de tijd is omgevlogen en alles is goed gegaan. Op één ding na: mijn camerasnoertje is verdwenen, samen met de oplader! Zonder die twee kan ik natuurlijk geen foto’s maken, noch uploaden.
Het hele huis heb ik inmiddels omgekeerd, maar het blijft zoek. Ik overwoog om me over te geven aan een hysterische toeval, maar heb (noodgedwongen) voor acceptatie gekozen. Zucht, weg is weg en ik kan er niks aan veranderen.

Vandaag dus geen stukje, tenzij ik voor 23.00 uur vanavond de snoertjes terug heb gevonden.
Heb ik ze morgen niet, dan rij ik naar de grote stad voor nieuwe.

Hasta la pasta! (zit nog helemaal in de vakantie-sferen) Reacties

Dag 174 – Starting up again, met een laatje.

27 augustus 2012

Daar ben ik dan.

Eindelijk is mijn huis van alle vakantiesporen geschoond, zijn de verjaardagsfeestjes gevierd en zijn alle snoertjes (van mijn camera maar ook van de computer die ineens niets meer deed!) vervangen en heb ik geen alibi meer om mijn project niet op te pakken.

Dank voor jullie aansporingen en blijken van waardering voor ‘Een kastje per dag’. Het heeft me geholpen de motor weer aan de praat te krijgen.

Als ik zou beginnen waar ik voor de vakantie was geëindigd, zou de schuur nu startplek nummer 1 zijn. Maar weet je, daarvoor moet ik echt in een stoere mood zijn, en dat ben ik niet. Ik ben door deze kastjespauze ernstig mijn momentum kwijtgeraakt. En wat van mijn moed ook, vrees ik. Rustig aan beginnen dus maar, en het rommellaatje in de witte kast lijkt me daarvoor een passend project.

 

 

Het was gister, zondagmiddag, toen ik de bekende (maar weggezakte) urge voelde opkomen: er MOEST een laatje worden aangepakt!

“He Olivier, wil je me helpen met een kastje-per-dag?” vroeg ik. Hij zou me met dit desbetreffende laatje goed kunnen helpen want hij is dol op sorteren. En hij verveelde zich, dus hé, een betere timing had niet gekund.

 

 

En dat hier sorteren bij kwam kijken werd al snel duidelijk.

 

 

Vind hierin maar eens die veiligheidsspeld!

 

 

Let’s go!

 

 

Zie je, prima helper, onze Olivier.

 

 

Al die linten en bandjes die ik in door de jaren heen in het laatje had gepropt! Wat moet ik ermee?!

Op dit punt nam ik even afstand en ging koffie zetten. En toen ik een kwartiertje later terug kwam…

 

 

Was de kamer veranderd in een lintjes-winkel.

 

 

Alles op lengte bij elkaar…

 

 

En ook nog eens op kleur.

Hoe overzichtelijk wil je het hebben?!

 

 

Nog even doorbijten, het laatje is bijna leeg.

 

 

Dit mag uiteindelijk weg.

 

 

En zie hier het leukste vondstje van vandaag.

‘Dit is nog eens nostalgie’, riep Frits toen hij het zag. ‘Hoe vaak ik mijn moeder er niet speldjes en draadjes in heb zien doen tijdens het naaien’.

Gaat daarom niet weg.

 

 

Wat overblijft: een raadselachtig stilleven, deze verzameling vijftiger-jaren knopjes en gordijnhaakjes. Hoe werd dit gebruikt al die jaren geleden?

Ik draai het rond op mijn handpalm, bestudeer het en besluit om het in zakjes naar de kringloopwinkel te brengen. Wie weet hoe blij iemand hier nog van wordt.

 

 

En de lintjes? Dankzij Olivier krijg ik ineens een opruiminzicht nu ik ze zo in lengtes bij elkaar zie liggen. De langste lintjes mogen bij elkaar in een zakje, de kortste ook en middelmatig lange/korte ook.

Hoera voor het druk en sluit-zakje!

 

 

En dit is de nieuwe staat van het laatje. Eindelijk weet ik wat er in zit en wat ik er voortaan niet meer in ga doen.

Want bedenken wat je absoluut niet meer in een laatje wilt hebben is het halve werk.

Daarover morgen meer…

 

Reacties

Dag 175 Kastjes-onderhouds-dag

28 augustus 2012
 
Gister zei ik het al; weten wat je niet in je kastjes wilt hebben is het halve werk.
 
De laatste weken is hierin het één en ander mis gegaan, bij mij. Er zijn dingen in kasten gelegd die er niet horen (in de meeste gevallen door mijzelf, ook nog eens).
 
 
 
 
De komende 45 minuten ga ik dan ook kasten bij langs. Het is vandaag: kastjes-onderhouds-dag.
 
 
 
 
Neem deze bijvoorbeeld. Dit was toch die kast die ik had opgeruimd en gescreend op loze spullen??!
 
 
 
 
Oké, kom maar op, ik ga in de aanval.
 
Deze verzameling vakantie-snoepgoed, laat ik daar eens mee beginnen.
 
 
 
 
Zo, deze zakken zijn leeg en kunnen weg. Fijn toch?
En, ik weet weer wat ik in huis heb!
 
 
 
 
De halve paashazen die zich achterop de plank verschansten heb ik weggegooid, maar dit lekkers heeft de schifting doorstaan.
 
Hier kunnen we minstens een half jaar mee voort, want nu het schooljaar is begonnen sta ik weer in de gezonde stand.
 
 
 
 
Hij is weer puik! En dat in een kwartiertje.
 
 
 
 
Nu de kast ernaast; geen pretje. Was dit niet de kast die ik zou bewaken voor gedachteloos dingen wegleggen, in geval van niet weten waar iets op te bergen??? (lees maar eens dag 23- 27)
 
Inderdaad, die kast is het. Snel kijken wat er uit kan dus maar, want dat hier van het ingeslagen voornemen is afgeweken is een understatement.
 
 

Yes. Dit gaat er allemaal uit.

 

 
Waaronder dit: het gaat naar de ‘weggooidoos’ in de schuur, waarmee ik af en toe naar het afvalstation scheur.
 
 
 
 
Dit krijgt allemaal een (hopelijk) mooi tweede leven middels de kringloopwinkel.
 
 
 
 
En he, wat staat daar nu in de kast? Het bakje met verse koffie! Ik heb het bewaard na het geur-experiment met de auto’s.
 
Dat komt goed uit want het kleine rode autootje begint weer behoorlijk muffig te ruiken.
 
 
 
 
Ik tippel op m’n sokken over het grind en zet het er meteen in. O, hier gaat mijn gezin niet blij mee zijn. Ik ben de enige die koffiegeur in de auto prefereert boven muffigheid. Is toch niet te begrijpen?!
 
 
 
 
Terug in de keuken tippel ik meteen door naar de schuur want dit hoort bij het daar opgeborgen vakantie-arsenaal.
 
 
 
 
Wat een opluchting: deze kast is weer helemaal strak georganiseerd én schoon.
 
Het is echt een verschil: een kastje opruimen of hem bijhouden. Het kostte wel even wat tijd hoor, daar niet van. Maar het grove denkwerk had ik al eerder gedaan, nu was het alleen nog maar opnieuw toepassen.
 
 
 
 
Zo, tijd om de bloemen op een vaas te gaan zetten…
 
 
 
 
En daarna voor een koffietje met Flow. Gekregen van zoon vanmorgen, net als de bloemen (van man).
 
Het is m’n B-day vandaag, m’n vierenveertigste. Fortyfour… Surreal. But nice.
 
Tot morgen!
 
Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Reacties

Dag 176 & 177 Het randje op zolder

30 augustus 2012

Dank voor jullie felicitaties!

Sinds vijf jaar heb ik mijn verjaardag eindelijk weer eens echt gevierd, met grote mensen. En wat was het leuk! De avond was zacht (in tegenstelling tot vanavond; het dondert en bliksemt terwijl ik dit schrijf) en de hemel stond te blinken van de sterren.

 

De buiten-open haard brandde en ik was los gegaan met waxine-lichtjes. Er stonden fakkels in het gras en de hond lag op de achtergrond te staren naar de gebeurtenissen; het gaf me een knus en warm feestjes- gevoel.

Wat goed om weer eens een verjaardag te vieren!

 

Toch, de avond werd natuurlijk vooral warm en gezellig door de mensen die er waren; allemaal lieve en leuke vrouwen uit het dorp, met wie ik knutsel, tennis of met wie ik gewoon koffie met vriendschap deel.

Ik zou jullie graag een impressie willen geven, maar helaas… halverwege de avond ontbrandde er spontaan een levendig gesprek over het ongevraagd op Facebook-foto’s verschijnen, en vaak nog onvoordelig ook! En dat zónder dat je daar invloed op hebt! Wie kent het niet? Dus daarom hierbij de after-party foto, zonder de mensen.

 

Maar. Hè. Was dit niet een site over het opruimen van kasten??? Mmm, inderdaad. Laten we maar voortgaan naar het gewone leven… naar het opruimen van mini-stukjes huis. Tenslotte lag alles wat ik voor de party nodig had op een vaste plek dit jaar, thanks to dit opruimproject. Dat maakte dat ik er een STUK relaxter aan begon dan voorheen.

 

Wel eerst even langzaam opstarten. Ben natuurlijk veel te laat naar bed gegaan.

 

Dit randje op zolder, daar gaat het om vandaag.

Is al minstens twee jaar een doorn in mijn oog en nog voor dit project zijn einde bereikt wil ik ’em erbij betrekken.

 

 
Slordig, vol, niet over nagedacht. You name it.
 
 
 
Die zilveren doos, zie je die? Zit vol met wegenkaarten. Laatst liepen we in Parijs met zo’n bewaarde kaart, klopte ineens het metronet niet meer, of was misschien de kaart verouderd? Voel je ’em?
 
 
 
Dit is al beter. Maar ja, nu nog beslissen wat ik met de spullen die nu op het tafeltje liggen ga doen.
 
 
 
Dit bijvoorbeeld. Echt een moeilijke beslissing. Ik heb ze elf jaar geleden meegebracht uit Kenia. Ik gebruik ze niet maar vind ze wel mooi. Maar ik wil ze niet houden om alleen maar naar te kijken.
 
Dub, dub… ik weet het. Ik ga ze gebruiken! In de suikerpot bijvoorbeeld.
 
 
 
Hmmm. Wel bewaren, want het is van Frits zijn vader geweest. Ik vind het eigenlijk ook best leuk.
 
 
 
Ik zet hem bij een ander huisje wat op zolder staat. 
 
 
 
Oude agenda’s en andere waardevolle dingen. Oké, ik wil het natuurlijk bewaren, maar toch niet op het randje?!
 
Ik maak een memory-doos en daar gaat het in.
 
 
 
Inmiddels is het de avond van de volgende dag. Alleen de kaarten moeten nog worden gescreend. Ik zet ze gezellig naast Frits op de bank, die net het Journaal kijkt.
 
 
 
En warempel, nog voor het weerbericht voorbij is, is de stapel doorwrocht. En welk stapeltje denk je dat er weg mag?
 
Helaas het rechtse, al ben ik al heel tevreden met deze kleine winst.
 
 
 
Joechee. Het randje is eindelijk gezellig en opgeruimd.
 
 
 
Redelijk kleine moeite, groot verschil.
 
Fijne avond nog!
 
Reacties

Dag 178 Nog een randje op zolder.

31 augustus 2012
 
Het begint gewoon gezellig te worden hier op zolder.

 

 
Zo gezellig dat ik er vandaag mijn cappu drink. 
Het regent en dat geeft een gezellig knus gevoel.
Ik voel me net een student op haar studentenzolder. 
 
 
 
Maar de koffie is nu op, dus ik moet aan de bak. 
Het randje daar in de verte; daar ga ik 30 minuten 
van mijn onverdeelde aandacht aan geven. Ein-de-lijk.
 
 
 
Hier mag wel wat orde in worden aangebracht.
 
 
 
Deze spaarpotten bijvoorbeeld, die staan hier al jaren. 
Hup, naar de jongenskamer ermee, en als ze daar niet
welkom zijn, naar de kringloop.
 
 
 
Dit stapeltje mooie boekjes. Zucht, wat te doen hiermee?
 
 
 
Ik vind ze allemaal te mooi en te dierbaar 
om weg te doen. Ze blijven.
 
 
 
En deze ga ik gewoon eens gebruiken. Na tien jaar 
(want zo lang heb ik het al) ga ik het daadwerkelijk 
naar mensen sturen. 
Ik las laatst in de Flow dat briefjes opsturen over 
de post weer helemaal terug is. Het heeft zelfs een eigen term gekregen: snailmail.
Ik doe mee!
 
 
 
Deze is ook interessant. We gebruiken hem echt nooit. 
Maar ja, ben je volwassen en heb je een huishouden, 
dan hoort daar toch een verrekijker bij? Of gold dat
alleen maar voor in de jaren vijftig, zestig en zeventig?
 
 
 
 
Nou oké, hij mag blijven maar wel achter schot 3. 
 
Ik zal Frits even informeren dat ie daar staat anders
vind hij hem natuurlijk nooit op het moment suprême
dat er een bijzondere vogel op een tak in de tuin zit.
 
 
 
Zo. Beter.
 
 
 
Het is nog een beetje leeg, maar believe you me
dat is vast geen blijvende situatie.
 
 
 
Toch een fijn zoldertje zo?!
 
Fijn  weekend!
 
Reacties

Dag 179 Schuur – deel 4!

03 september 2012
Vandaag ben ik in de klassieke kastjes-valkuilen gevallen. Met huid en haar.
 
 
 
Wat er is gebeurd?
 
In een vlaag van overmoed dacht ik: ik stort me op EEN GROOT DEEL van de schuur. Het moet nu maar eens klaar zijn.
Bij die gedachte had er bij mij al een lichtje moeten gaan branden. Maar nee, niks.
 
 
 
En dus sleepte ik samen met oudste zoon de eerste doos naar buiten: de touwtjes- doos.
Het was trouwens een doos met een nogal bevreemdende combinatie-inhoud: touwtjes, plakbandrollen én allerlei ceinturen. Nou ja?!
 
 
 
Het was best snel gesorteerd, maar ja, het duurde nog uren voordat man zou arriveren, die het veto heeft mbt de schuur. Dus liet ik de tafel voor wattie was en ging door.
 
Kijk, dat is al mis. Ik heb juist van dit kastjes-jaar geleerd dat je pas moet verder gaan (en dan liefst de volgende dag) als je het ding waarmee je bezig was eerst afrond.
 
 
 

Oké, ik ging niet helemaal de mist in, want ik rondde wel het hoofdstukje ‘plakbandrollen’ af, naar diepe tevredenheid.

Hoe vaak heb ik ze wel niet gezocht, de afgelopen pak hem beet zes jaar?! Blijkt dat ze “gewoon” in de doos met de touwtjes en de ceinturen lagen!!
Die gaan dus vanaf heden in een apart doosje, dan is het klip en klaar waar ze liggen.
 
 
 

Maar goed, toen had ik moeten stoppen. Een kopje thee moeten drinken in een makkelijk stoel, genietend van het bereikte stukje schuur.

Nee, ik deed niets van dat alles helaas. Ik moest en zou door en wel met de oude brooddoos van de familie Petit. Best leuk vintage-achtig ding, moet ik zeggen.

 
 
 
Dit meen je niet. Hadden we het snoertjeshoofdstuk niet al voor de vakantie afgesloten?! Grrr.
 
Ook dit zal moeten wachten op verdere beoordeling want dit gaat mijn inschattingsvermogen ver te boven.
 
 
 
Hoewel ik een zware vermoeidheid en bovendien irritatie voel opkomen, pak ik ferm de volgende doos.
 
 
 
Vol met een potpourie aan schuurspullen.
 
 
 
Waaronder wél het leukste vondstje van de dag: Een boekje met de naam “Fietsverzorging”, uit 1973. Fantastisch, wat een nostalgie weer.
 
 
 
Deze drie jongens zijn trouwens ook reuze handig. Moet je natuurlijk wel net weten dat je ze (al
zo’n vijfentwintig jaar) in huis hebt.
 
 
 
En dan dit. Eerlijk, gaan wij hier ooit nog iets mee doen? Ook dat moet de baas van de schuur maar bepalen.
 
Op dit punt had ik zomaar opeens in huilen kunnen uitbarsten. (qua energie begon ik al niet joepie vandaag; is het niet opmerkelijk dat juist op dit soort dagen de “doe-rustig-aan” signalen moeilijk te herkennen zijn?)
 
Mijn lichaam gilde: neem rust, neem rust. En wat denk je?
 
 
 
Mijn hoofd zei: kom op, laten we die schuur eens een poepie laten ruiken. En dus ging ik verder; met deze toren.
Niet te geloven toch?!
 
 
 
Ik sorteerde hem uit en waste hem af. Ook nog eens.
 
 
 
En toen ik eindelijk weer in de schuur kwam dacht ik afgemat: je ziet TOTAAL geen verschil. (en de tuin lag vol met hoopjes onafgemaakte zaken)
 
Kortom: Nelleke van een kastje-per-dag had
vandaag een ontzettende off-day, qua kastjes.
Morgen weer met opgeruimd gemoed verder.
Met een piepklein laatje!
 
Reacties

Dag 180 Een laatje op de overloop

04 september 2012

Vandaag is het een nieuwe dag. Ik zie de zonnige zijdes weer en lopend door het huis realiseer ik me hoe zeer ik dagelijks geniet van dat wat ik heb bereikt.
Wanneer ik de was ophang kijk ik tevreden om me heen. ‘Hoe is het mogelijk dat het er hier kortgeleden nog zo ongezellig uit zag?’ denk ik dan. Nu zie ik fris behang, een randje met leuk gestijlde fotolijstjes, een mooie lamp en een roze bakje met knijpers. En nergens meer hoopjes onuitgezochte spullen. Hoe fijn.
De nieuwe situatie van de randjes op zolder is ook zoiets. Het lijkt iets kleins maar het maakt ZO’N verschil. De zolder straalt nu rust en aandacht uit, een plek waar je graag wilt zijn. Mijn hart maakt iedere keer een sprongetje als ik er kom.

Toch, dit alles heb ik bereikt door kleine stapjes te zetten. Gister ging het even mis (en hoe) maar vandaag hou ik me weer aan mijn beproefde methode: doe iets kleins en doe het met aandacht.

 

Vandaag richt ik de aandacht op het blauwe laatje.

Dit kastje vond ik ooit op de Waterloopleinmarkt in Amsterdam. Ik was student en betaalde er 12 gulden voor. Wat een koop! Maar vervolgens spendeerde ik 40 gulden (wat ik eigenlijk niet kon missen) aan potjes verf om het kastje te schilderen!

Binnenkort gaat er een nieuw verfje overheen, maar vandaag doe ik: één laatje ervan.

 

Ja, zo ziet dit laatje er dus al sinds mijn studententijd uit.

 

 
Wat zit er in? Ieder jaar gooi ik de oude inhoud van mijn agenda erin.  Agenda’s, ze brengen je zo maar terug
in de tijd. En daarom bewaar ik ze. 
 
 
 
Handig! Een adressen-abc-tje; die ga ik meteen gebruiken. Mijn huidige abc staat veel te vol met irrelevante informatie.
 
 
 
Confronterend is deze vondst: lege kerstkaarten. Van het zoveelste jaar dat ik ze wel kocht maar niet verzond.
 
De wil is er, maar de uitvoering needs some tweeking.
Deze gaan naar de kringloop.
 
 
 
Ah, enveloppen. Altijd fijn, mogen blijven.
 
 
 
Ook al erg oud volgens mij: kaarten uit een rek dat je vaak in cafe’s vind. Hilarisch, maar uiteindelijk verstuur ik ze niet. Weg ermee helaas.
 
 
 
Zo lief, deze brieven van mijn nichtje Hanne. Ik heb ze weer even gezellig zitten doorlezen.
Volgens mij was ze tien toen ze de brieven schreef. Ze is nu negentien en net aan de studie in Leiden. Time flies!
 
 
 
 
Zo, het laatje is georganiseerd en ontdaan van overbodige spullen. Ik schuif hem voldaan in het kastje en loop naar het raam, om een zonnestraal op te vangen. 
 
Maar wat is dat, haha?
 
 
 
Dat is een pergola-hut met chill-mogelijkheden.
Dat wilde ik jullie niet onthouden.
 
Fijne dag nog!
 
Reacties

Dag 181 De schoenenkast onder de loep

05 september 2012
 
Vandaag heb ik extreem weinig tijd. Maar het lukt me toch om even vijf minuten door de schoenenkast te razen.
 
 
 
Ben benieuwd hoeveel schoenen en laarzen hier tussen staan die niet meer gedragen worden, en/of van een te kleine maat zijn.
 
 
 
Oké, dat zijn er dus achtien!
 
 
 
Vijf minuten en negen paar schoenen verder is deze kast weer toppie up-to-date.
 
Fijn!
 
Reacties

Dag 182 Achter schot 2

10 september 2012

Hoi lezers,

Werd ik eind vorige week geveld door de griep, vandaag ben ik gelukkig weer up & running. Er is mij iets gaan dagen, die lange uren dat ik in bed lag; dit is de laatste week van mijn project! Het is echt waar. En er werd me ook een ander gevoel duidelijk: ik vind het niet erg. Sterker nog, ik verlang ernaar. Niet dat ik mijn nieuwverworven methode los ga laten, nee hoor, die bevalt me veel te goed. Maar het fotograferen, uploaden, bloggen… het kost best veel tijd en het is heerlijk dat ik die tijd straks weer aan iets anders kan besteden.

 
Maar, wat een leuk avontuur was het dit jaar. Daarover later meer, op vrijdag.
 
Cruciale vraag is nu, wat ga ik aanpakken de komende week? Nooit gedacht dat ik aan het einde van de 365 dagen nog niet klaar zou zijn, en toch is het zo. Dus ik moet iets kiezen. Wordt het de schuur, het kastje met de gekleurde laatjes, óf een van de twee schotten op zolder die nog niet zijn gedaan?
 
 
 
Het wordt dit schot op zolder. Het bevind zich achter de stoel met de paarse kussens en is vreselijk groot en ronduit overweldigend.
Maak kennis met schot numero 2.
 
 
 
Het staat er VOL. Let wel, dit is nog maar een klein deel van dit lange schot. Daarom ga ik er een week over doen anders wordt het janken geblazen.
 
Olivier helpt me. Niks zo fijn als kinderen die zelf aangeven welk speelgoed moet blijven en welk weg mag.
 
 
 
Zo, even die eeuwenoude doos Risk in elkaar plakken. Ik staar ernaar en denk aan al die zondagen dat ik met vriendinnen Risk speelde. We waren zestien en rookten er stiekem sigaartjes bij die één van de meiden bij zich had. Heel vies vond ik het, maar ook erg stoer en chic, haha (ughe, ughe).
 
 
 
Goed, de spellen- en puzzeldozen zijn uitgezocht. Dit komt eronder vandaan: een ledikant en daaronder de oude familiebox die nog door mijn vader is gemaakt, 56 jaar geleden.
Dit gaat niet weg, maar nu ligt de stapel op een te prominente plek. Een schot waar je BIJ kunt ga je toch niet vullen met materiaal dat hier nog zomaar tien jaar onaangeroerd zou kunnen blijven liggen?!
 
Ik zit een tijdje stil te peinzen. Hm, morgen weet ik vast de juiste plek.
 
 
 
Zo laat ik de zolder vandaag achter. Je ziet het niet, maar er zit structuur in! Plus, de helft mag weg. Beterrr.
Morgen ga ik terug voor het volgend halfuurtje progressie.
 
Maar nu eerst de beloning.
 
 
 
 
Een glas verse wortel & appel-sap. Gezond en ook nog eens superlekker; ga ik vaker doen.
Santé!
 
Reacties

Dag 183 Achter schot 2 – dag twee

11 september 2012
 
Help! Het is inmiddels tien uur ‘s avonds en mijn halfuurtje zolder is nog niet gerealiseerd.
“Keep calm and carry on”,  denk ik, en zo adem ik een paar keer rustig en kalm in en uit terwijl ik gestaag naar boven loop. Hé, het is tenslotte maar voor een half uur.
 
 
 
Kijk, dat rechter hoekje met die stapels tassen en koffers; die gaat eraan.
 
 
 
Na iedere vakantie druk ik alle tassen achter het schot en trek hem dan razendsnel dicht. Geen ideale situatie om tot een prettig en georganiseerde gevoel te komen. Dus, hoe kan dit anders?
 
 
 

Zo. Nu zitten ze allemaal in drie andere tassen gevouwen. 
Omdat ik ze meestal tegelijk gebruik – in tijden van vakantie – kunnen ze net zo goed op deze manier worden opgeborgen.

Voelt weer veel beter. Ik zucht er gewoon van: van voldoening wel te verstaan. Want hoe simpel kunnen dingen zijn?!

 
 
 
Maar nu openbaart zich een volgende laag middels deze vreselijk lelijke doch noodzakelijke foto. De laag die hier wordt onthuld (en die trouwens nog een stuk doorloopt naar rechts) heb ik lang gevreesd en daarom jaren en jaren ontweken: zakken en zakken zijn het, allemaal vol met stofjes. 
 
Voor mij waren stoffen het zachte equivalent van boeken: die kunnen niet weg. Want zoals je een bibliotheek aan boeken opbouwt in je huis, zo bouw je ook een bibliotheek aan stofjes op. Dacht ik.
 
Beide aannames heb ik dit jaar overboord gegooid. En fíjn joh dat het is! Ik heb ontdekt dat ik helemaal geen bibliotheek aan huis wil. Wat ik wil is lekker één keer per week met de kinders naar de bieb en als ik een boek uit heb, dat ik die dan fijn weer kan terugbrengen.
 
En zo wil ik ook geen stoffen bewaren die ik hoogstwaarschijnlijk nooit ga gebruiken en in veel gevallen inmiddels allang niet meer mooi vind. Klaar ben ik ermee.
 
 
 
 
Hup, deze hele zak mag weg, op één schattig lapje na. Winst!
 
 
 
Na zakken en zakken vol stoffen doorwerken komt eindelijk de bodem inzicht. Werkelijk, het voelt alsof ik bij een nieuwbouwproject het hoogste punt heb bereikt. Alleen dan in omgekeerde volgorde. Echt een mijlpaal.
 
Goed moment om te stoppen, morgen pak ik hier de draad weer op.
 
 
 
Dit piepkleine stapeltje lieve stofjes mag blijven.
 
 
 
En deze enorme baal gaat weg of naar de kringloop. 
 
Ik voel diepe voldoening. Dat dit schot nog eens onder de loep wordt genomen is iets waar ik al een jaar van droom.
 
Het blijkt weer veel makkelijker dan ik had gedacht. Verdeeld in kleine stukjes is het een prima karweitje.
 
 
 
 
En nu naar bed. Want het is inmiddels half twaalf.
Slaap lekker!
 
Reacties
koffie tijdens het opruimen
opruimen volgens een simpel plan
uitrusten van het opruimen
een laatje opruimen
mand opruimen
koffie in de zon na opruimen
Little by little
spullen opruimen en wegzetten
Small steps every day