~ Het Blog van A tot Z ~

 

Dag 184 Achter schot 2, dag drie

12 september 2012
 
Vandaag weer een uurtje zolder: ik verheug me erop. Het is zo fantastisch om eindelijk schoon schip te maken achter dit schot.
 
 
 
In deze staat tref ik de zolder vandaag aan. Ontmoedigend? Nee hoor, ik wil niets liever dan hier verder mee gaan.
Het geeft een te gek goed gevoel. Dat ik dit kàn, en doe!
 
 
 
Dus ruim ik eerst de selectie afgekeurde spullen van gister weg en duik dan achter het schot. Want ook in dit ‘afgelegen’ deel liggen zakken met stofjes. Zak voor zak werk ik door en met iedere zak wordt het me duidelijker: stoffen moet je niet bewaren in losse plastic zakken achter een schot. 
 
Muizen vreten de zakken aan en ik vind zelfs bloedvlekken (van dode muizen, o hoe afschuwelijk vreselijk!!) op de stoffen. Bah. Bah. Bah. Hoe heb ik dit zolang kunnen laten bestaan?!
 
Hmm, waarschijnlijk omdat ik geen afstand wil doen van herinneringen die aan deze stoffen vast zitten. Maar ik heb last van deze bende en dus…
 
 
 
Gaat bijvoorbeeld dit stuk groen leer er eindelijk uit. Ik weet het, mijn zus heeft er in haar kindertijd (in the seventies!) nog een pakje van gehad. Maar ik ga er niks mee doen; nu niet, nooit niet, en dus gaat het weg.What a relief.
 
Lijkt het er soms niet op dat wanneer je afstand doet van een ding, je datgene wat eraan vast zit DUS blijkbaar niet meer belangrijk vind? Volgens mij kan weggooien daarom zo moeilijk zijn. Het hult je in een vaag gevoel van schuld.
 
Maar, ik heb iets ontdekt: het is gewoon onzin, een leugen, om het maar eens op scherp te stellen. Want: ik ben dol op mijn zus en zie haar nóg voor me in haar groene pakske. 
Moet ik daarom vasthouden aan deze lap stof, tot in lengte der dagen? Nee, het is toch veel fijner als een liefhebber het her-ontdekt in de kringloop winkel en er blij een kek jasje van maakt? Vind ik wel.
 
Poeh, ik groei in opruim-karakter.
 
 
 
Maar goed, let’s proceed. Ik vond een enorme lap wattine. Iets wat ik best nog ga gebruiken in de toekomst.
 
Tijd voor de gouden regel:
Hang een duidelijk (en beetje gezellig) label aan iedere zak die je achter een schot zet en groot is je vreugde bij je volgende zoektocht aldaar.
 
 
 
Kijk, een rol plakplastic, durfde ik ook nooit weg te doen. Hij is gedeukt en bovendien lelijk: hij gaat weg.
 
 
 
Ha. Van toen ik nog dacht dat wij hard-core kampeerders zouden worden. Dat is niet gebeurd, al moet ik zeggen dat wij voor ons doen tot ongekende kampeerhoogten zijn gestegen door ons rent-a-tent avontuur van afgelopen zomer.
 
Deze set gaat op Marktplaats, want rent-a-tent beviel ons prima.
 
 
 
Kan ik ook afraden: cadeau-papier bewaren op een plek als achter schot 2 (in de oude situatie). Dit gaat weg. Als ik ook maar denk aan die afgrijselijke muizen die hier vast over heen hebben gelopen, wil ik er niks meer mee te maken hebben.
 
Laat staan dat ik het om een kadootje doe en aan iemand ga geven. Brrrr.
 
 
 
Hier het leukste vondstje van de dag: de bordenwarmer van mijn schoonmoeder. 
 
 
 
Kijk, je kunt de borden ertussen vouwen. Steek dan de stekker in het stopcontact en warempel: je krijgt warme borden.
Beetje out of my leage momenteel, het eten op warme borden serveren (ik ben al blij als ik überhaupt gezond en lekker eten op tafel heb staan). Maar toch te leuk om weg te doen.
 
 
 
En nu is de situatie al een heel stuk verbeterd.
 
 
 
Al deze zakken gaan weg, echt super. Twee zakken gaan naar de kringloop en de rest naar het afvalstation.
(Zelfs stof schijnt recyclebaar te zijn, vandaar.)
 
 
 
Dit vond ik ook tussen de spullen van vandaag. Een repetitie-stuk, van de Modeacademie. Echt waar.
Zie je dat blaadje links? Wanneer je heel goed kijkt zie je daar de tekening van het jurkje. Zo ging dat toen: het jurkje maakte je dan op halve schaal na. Wat was het leuk om te doen, en niet makkelijk by the way. 
 
Een volle zak met morsige halve-schaal modellen heb ik vandaag eindelijk losgelaten. Maar dit jurkje mag blijven.
 
 
 
Time for a sleep. Hoewel, eerst eens even kijken wat er uit de verkiezingen komt.
 
 
 
Sleep tight!
 
Reacties

Dag 185 Achter schot 2, dag vier

13 september 2012
 
Daar zit ik weer, op mijn knieën achter schot twee. Maar het is een memorabel moment.
 
 
 
Dit zijn hier de laatste loodjes. Nog even doorzetten en ik heb mijn allermoeilijkste doel van dit jaar bereikt. 
 
Off we go dus.
 
 
 
Ah, het eerste dilemma van vandaag: de handwerkspullentas. Hij zit vol rollen band en klossen garen die ik ooit kreeg. Ik gebruik er best eens wat van,  maar het zijn er ZOVEEL en de tas zit zó vol.
 
Ik neem een mindfull momentje om er eens rustig over na te denken.
 
 
 
Ping! Ik weet het. Beneden heb ik een mandje waar ook een hoop van deze klossen in liggen. Ik zet ze allemaal op een rij, van tas EN mandje, en kies van iedere kleur één klos. 
 
Daarna hou ik een hele tas dubbelen over die ik aan de kringloop schenk. De rollen band gaan mee want die zie ik mezelf niet gaan gebruiken.
 
 
 
Helemaal goed, zo passen ze precies in het mandje, die weer precies past in de bak met naaispullen.
 
Gewoonweg tops.
 
 
 
En met deze doos stuit ik meteen op een volgend groot opruimpunt:  Stel, je doet ooit, zo’n twintig jaar geleden, een cursus kartonnage en je vind dat zó leuk dat je ter plekke wat materiaal aanschaft. 
 
Mag je deze spullen dan eigenlijk ooit weer weg doen? Of ben je verplicht het te houden, voor het geval je ooit weer zin krijgt de hobby nieuw leven in te blazen?
 
Vandaag heb ik daar eens wat denkwerk over verricht en heb de knoop doorgehakt: ik hoef geen kartonnage-meisje meer te zijn of opnieuw te worden, ik ben het niet, en eigenlijk ben ik het überhaupt ooit maar heel even geweest. 
 
Dus mag het weg, eindelijk. Ik laat het losssss.
 
 
 
Kijk, dit doosje maakte ik toen, daar op die cursus. Ben ik nog steeds erg blij mee én hij wordt druk 
gebruikt.
 
Maar ga ik nog zo’n doosje maken? Nee. En dat is hartstikke oké.
 
 
 
Tada! Ik sta nu oog in oog met de laatste hindernis. Een ongezellige hindernis kan ik wel zeggen: dozen vol met tegels en een grote stapel planken. Ze zijn daar achter gelaten door de vorige bewoners, en we hebben er nog nooit naar omgekeken. 
 
O wat is de verleiding groot om ook nu weer te roepen: ‘ach, wat heb je er last van, daar achter het schot’. Maar mijn verlangen om het hier georganiseerd en netjes te krijgen is sterker.
 
 
 
En dus duik ik erin: als eerste in een doos met tegeltjes. Ja, inderdaad, dat is die uit de keuken. 
 
 
 
Maar wat moet ik ermee? Ik heb er de afgelopen jaren niet naar omgekeken. Wat zou een reden kunnen zijn om ze te gebruiken de komende jaren? Ik kan er geen bedenken. 
 
Een paar tegeltjes blijven bewaard en de rest gaat weg.
 
 
 
Dan blijven over: de planken. Ik zucht, dit is te zwaar werk. Frits mag hier zijn spierkracht op los laten. Een deel van de planken mag naast de schuur op een stapel. En de rest gaat weg. 
 
Ik hoop dat de migratie van de planken vanavond nog gaat gebeuren want dan kan het hier morgen klaar zijn. Wat zou dat geweldig zijn!
 
 
 
Weet je wat, ik maak het hier alvast plank-weghaal-klaar. Dan is het vast zo gepiept.
 
 
 
Terwijl ik de overgebleven spullen in groepjes bij elkaar zet, stuit ik op dit kwartetspel. Wie kent het niet?!
 
Mijn jongens zijn er uit gegroeid. Maar juist als ik het kwartet bij de trap wil leggen, kijk ik in de ogen van het leeuwtje. Dat had ik beter niet kunnen doen. Oké, oké, je mag blijven.
 
 
 
Dat was hem; mijn op-één-na-laatste blogdagje.
Tot morgen!
 
Reacties

Dag 186 Achter schot 2, dag vijf

14 september 2012
 
En daar zit ik vanmorgen, op mijn knieën mijn laatste geregistreerde kastje te doen.
 
 
 
En terwijl ik tevreden alle spinnenwebben achter het schot weg zuig, denk ik na over het afgelopen jaar.
 
 
 
Wat is er veel veranderd. Deze lege schone ruimte achter schot 2 is daarvan het grootste symbool. Nooit gedacht dat er een dag zou aanbreken dat ik die (zonder directe aanleiding als een verhuizing) aan zou durven pakken.
Ik heb ZOVEEL opgestoken door een jaar lang een half uurtje per dag met aandacht op te ruimen (oké soms wat langer). En daar is niet alleen mijn huis door veranderd, ikzelf ook.
Laatst liep ik door de stad en het viel me op dat ik een bewustere consument ben geworden. Om een voorbeeld te noemen; ik hoef niet nog een paar laarzen, ze passen er niet bij in mijn kast en bovendien heb ik er genoeg. Dit weten betekent voor mij het verschil van de wereld. Vroeger liep ik te dolen door zo’n stad. Nu weet ik wat ik heb en dus ook wat ik niet nodig heb. Nou, dan valt 80% van het aan aanbod af.
Heerlijk! Rust geeft het.
__________________________
 
Maar goed, die schone ruimte achter het schot. Hoe deel ik ’em vandaag weer in?
 
 
 
Kijk, op de meest bereikbare plek staan nu de reistassen, want die heb ik regelmatig nodig.
Voorheen moest ik in het donker rondtasten voor de juiste tas gevonden was. Verbetering!
 
 
 
Iets verder naar rechts staan de spelletjes, kunnen we ook prima bij op deze manier.
 
De box en het ledikantje liggen te wachten tot er in de wijdere familie een babytje geboren zal worden. Prima items om op een verre plek weg te leggen; ze liggen nu in de donkere ruimte aan de rechterkant.
 
Maar wat had ik nou áchter de box en het ledikantje gelegd? Oh nee, ik ben het alweer vergeten!!
 
 
 
Niet getreurd hoor. Ik heb het gelukkig allemaal opgeschreven. Heb ik gewoon nodig.
 
 
 
En zo is de zolder weer helemaal strak; niet alleen in het zicht, maar zelfs achter de schotten.
 
Hé, was dat niet precies de wens die ik verzuchtte op dag 1 van dit project?
 
 
 
Wat overblijft zijn de stofjes die als blijvertjes uit de verzameling zakken naar voren zijn gekomen.
Ze gaan eerst door het sop; al die muizenissen eraf spoelen. Daarna mogen ze erbij in de stofjeskast.
 
 

 

En tja, nu zit ik dus voor de allerlaatste keer te bloggen.

Maar wacht, er zijn nog een paar open eindjes. Wat is er bijvoorbeeld gebeurd met mijn ‘verbouwing’ op de eerste etage? Nou, nadat de schimmel van de muren was verwijderd, de bedlampjes vernieuwd en de ramen waren gesopt liep ik er een beetje vast. ‘Hoe krijg ik het nou voor mekaar om alle vloeren te schuren en te schilderen, de wanden te doen en een nieuwe slaapkamerkast te regelen, en dan ook nog allemaal in een leuke persoonlijke stijl?’ dacht ik telkens.

Ik werd er moedeloos van, voor mij een teken dat ik het tijdelijk los moet laten. Komt tijd, komt raad, en weet je wat? Tot die tijd spaar ik flink door zodat ik zo weinig mogelijk zelf hoef te doen. Want dat remt me nog het meest; het idee van wekenlang op mijn knieën planken moeten schuren. Heel erg anti.
 
En tot slot, hoe zit het met mijn voorgenomen volgend 365-dagen project-plan? Mijn huis is nu op orde, maar mijn foto-verzameling, o jongens, dat is een rommeltje. Ik heb niet alleen twee volle kisten met papieren foto’s, ik heb ook een computer vol. Dus dacht ik: als ik nou eens een jaar lang iedere dag een half uurtje foto-aandacht toepas op mijn foto-stapel… waar zal ik dan zijn over een jaar?
Nog steeds lijkt het me een fantastisch idee. Tenminste, ik verlang hevig naar een goede organisatie op fotogebied. Maar ik ben echt toe aan een stevige blogpauze. Misschien over een tijdje. Google af en toe eens op “Structuur in de fotostapel” en wie weet vind je daar mijn nieuwe blog.
 

Ik heb van dit jaar genoten, het was een waardevolle reis. En die maakte ik al snel niet meer alleen. Ik begon met één lezer (Gerlinde!) en uiteindelijk groeide het lezersaantal tot zo’n 550 lezers (unique visitors) per dag, met uitschieters naar 1250 (dank aan Teunie). En dat niet alleen, ook kwamen er steeds meer vrouwen bij die de draad van het opruimen oppakten en erover gingen bloggen. Of thuis meters veroverden door iedere dag een kastje aan te pakken. Ik bleek niet de enige te zijn met een huis dat niet helemaal op orde was.

Lieve lezers, hartelijk dank voor al jullie bemoedigende en waardevolle berichten. Het heeft me geholpen door te zetten. Ik had veel aan de tips, werd door berichtjes geroerd, en heb vaak gegrinnikt om de situaties die jullie beschreven en die zo herkenbaar waren. Medestrijders zijn we. Bedankt!!!

 
Liefs, en till we meet again!
Nelleke
 

Bewaren

Reacties

Kastje per dag… vind een opruimmaatje!

15 december 2014

Het is alweer ruim twee jaar geleden dat ik mijn opruim- en blogjaar afsloot en sindsdien wordt me regelmatig gevraagd: Nelleke, hoe is het nu met je kastjes? Hoe houd je de zaken bij? Is het gelukt om een netjes en opgeruimd huis te houden?

 

 
Mijn huis is zichtbaar opgeruimder, alles heeft een plek en dat is fijn. Toch begonnen mijn laatjes en planken ongemerkt hier en daar weer vol te raken. En zonder de afbakening van een blogproject bleef de actie uit. Wat te doen?
 
 
 
Het was tijdens een gesprek met vriendin Meike dat bij ons beide een kwartje viel: een steuntje in de rug, dat zou ons weleens kunnen helpen. 
 
We filosofeerden door en het meest eenvoudige leek: het opstarten van een Whats-app groepje. En sinds we dat gedaan hebben… vliegen de kastje-per-dag-apps over en weer.
 

 

 

De insteek is als vanouds: halfuurtje aandachtig het klusje doen, daarna lekker pauze. En vervolgens tijdens de koffie aan de ander appen wat we hebben volbracht. En dan is het wachten op de duimpjes, haha.

Op dit moment werkt het voor mij, het is net het stukje afbakening en aanmoediging dat ik nodig had om weer in beweging te komen. We gaan dit vast geen maanden volhouden, maar voor nu heeft het ons goed geholpen om uit onze impasse te komen.

 

 
 
Inmiddels zijn we met z’n vieren en met dit groepje zijn we geswitcht naar Facebook’s Messenger. Om de triviale reden dat je er kunt kiezen uit grote hoeveelheden leuke figuurtjes om mee te sturen. Niet onbelangrijk!

Mocht het voor jou ook een helpend idee zijn, dan wens ik je toe dat je een prettig opruim-maatje zult vinden.
 
Succes!
Nelleke
 
Reacties

De eerste dag-3

19 november 2018

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Tijd voor een experiment. Ik verbaas me erover hoe mensen soms toch zo’n opgeruimd huis kunnen hebben. En dan bedoel ik…opgeruimd! Geen boekenstapels in de boekenkast, geen kranten slingerend in het rond, geen laatjes met teveel pennen en sleutels. Dan denk ik: hoe doen die mensen dat? Zij krijgen dezelfde stapel papier door hun brievenbus, ze moeten toch ook schrijven, en waar zijn hun boeken????!

Goed, ik verlang ook naar zo’n huis. Tenminste, ik zou willen dat ik qua opruimen niet altijd zo achter de feiten aan loop.
Nu las ik in de FLOW over 365 dagen projecten: doe iets kleins, iedere dag van het jaar en je zult versteld staan van het resultaat…

Daarom ga ik, vanaf vandaag, iedere dag van het jaar 1 kastje (of 1 laatje, dat mag ook) opruimen.
Om me te helpen het ook echt te doen en na een jaar te kunnen kijken wat er is gebeurd, schrijf ik er iedere dag iets over op dit blog.

Je mag het lezen, maar het hoeft niet. Ik ben benieuwd!

Reacties
koffie tijdens het opruimen
opruimen volgens een simpel plan
uitrusten van het opruimen
een laatje opruimen
mand opruimen
koffie in de zon na opruimen
Little by little
spullen opruimen en wegzetten
Small steps every day