~ Project: de gordijnen ~

 

Dag 142 Het gordijn in de woonkamer.

14 mei 2012
 
Vandaag ben ik extreem chagrijnig. Ik heb weer zo’n bui waarin ik wordt verpletterd door de gedachte dat het allemaal geen zin heeft. Dat hele opruimen niet. Het is nutteloos, het helpt niet en het is water naar de zee dragen.
 
Ik kijk in mijn agenda en staar een tijdje naar de cyclus-aantekeningetjes die ik erin bij hou. Aha.
 
 
 
 
Misschien maar eens vroeg naar bed vanavond. En vandaag doe ik niks wat kastjes betreft. Ik weiger (het heeft toch allemaal geen zin).
 
Hierbij toch even een kort verslag van iets wat gebeuren moet voordat ik verder kan met de eerste etage. Ik ben er dit weekend mee gestart en het is een mijlpaal in dit project-jaar.
 
Bovenstaande foto is bedoeld als zoekplaatje: Wat klopt hier niet? Wat mist er?
 
 
 
 
 
Inderdaad, er hangt maar 1 gordijn, en dat gordijn is niet eens pluis. O wat stel ik deze klus al lang uit. Het gaat hier niet om maanden, het loopt in de jaren.
 
 
 
 
 
Het gordijn is niet eens afgezoomd aan de zijkant. Hoe gênant. Hoe kan een mens hier mee leven?!
 
 
 
 
 
Dit weekend besloot ik de klus te gaan klaren. In een moment van onverklaarbare moed.
 
Wanneer je goed kijkt zie je dat de plooien in dit gordijn er gewoon niet jofel bijhangen. ‘Hoe komt dat eigenlijk?’ vroeg ik me af.
 
 
 
 
 
Nu snap ik het. Ik dacht dat dit band handig zou werken, maar het geeft geen strak geheel.
 
 
 
 
 
Is gewoon niet top. Dit moet anders.
Eerst gaat dit gordijn strak gemaakt worden en dan pas maak ik het tweede gordijn, op dezelfde manier.
 
Ik denk dat ik de plooien er toch zelf in ga naaien.
 
 
 
 
 
Dit kost natuurlijk wel een weekje of twee (mij kennende). Ik zie nu al op tegen de ontwrichting van mijn keukenroutine, met al die naaispullen op de eettafel, en gespelde gordijnen waar geen appelstroop op mag komen.
 
Maar dan ontwikkelt zich een subliem idee in mijn gedachten; ik richt de zolder in als naaiatelier. Kan ik er zo lang over doen als nodig, en niemand die er last van heeft!
 
 
 
 
Het zit best comfortabel hier op zolder. Wanneer ik hier iedere dag een uurtje tijd aan besteed, is het vast op een dag af.
 
To be continued…
 
Reacties

Dag 143 Gordijn, de eerste dag.

15 mei 2012
 
Ik voel me weer stukken beter. Vandaag valt het me opeens op dat hier wel degelijk dingen zijn veranderd en dat ik daar iedere dag de vruchten van pluk.
 
Het punt is: de basis is veel beter nu dan driekwart jaar geleden, en wat een winst is dat!
Toch, de dagelijkse opruimzaken blijven natuurlijk terugkeren (wat dacht je van Lego, Playmobiel, pantoffels, tijdschriften, was die binnenstebuiten blijft liggen daar waar het wordt uitgedaan, zand, hondenharen; nou ja, you get the message). Daar mag een mens best eens flink chagrijnig om zijn.
 
 
 
 
Maar, nadat ik als een razende door het huis ben gewerveld en alle bovenstaande zaken heb gladgestreken, voel ik me best kalm en pak rustig mijn taakje van de dag op; het gordijn in de woonkamer vernaaien zodat het er weer strak bij hangt straks. 
Het oogt best een beetje kaal in de woonkamer, zo zonder dat ene gordijn. Al was het dan gerafeld en hing het op half zeven.
 
 
 
 
Tijdens een uurtje rustig naaien, zet ik een klein stapje in de richting van het einddoel: twee mooie gordijnen in mijn woonkamer.
 
 
 
 
Het zit hier prima op zolder.
 
 
 
 
Morgen doe ik weer een stukje.
 
Reacties

Dag 144 Gordijn, dag twee.

16 mei 2012
 
Ik ben dus druk doende met het gordijn.
 
 


 

Het komt erop neer dat ik het oude systeem heb verworpen (die met de touwtjes waarmee je de plooien erin trekt) en een nieuwe weg ben ingeslagen: het op ouderwetse manier innaaien van plooien. Dit is het resultaat tot dusver.

 

 

 

Ziet er – mijns inziens – stukken beter uit.

 

 

 
Kijk, dit is wat ik heb uitgevogeld. Na een halve dag zware berekeningen maken (en met de uiteindelijke hulp van Frits) kwam ik tot de volgende conclusie.
Meet telkens 9 cm af….
 
 
 
 
Naai dan een plooi in langs het 2 cm-randje van de machine….*
 
 
 
 
Sla het gordijn terug zodat je rechts weer 2 cm overhebt….
 
 
 
 
En naai dan door op het stiksel genoemd bij *
 
 
 
 
Zie daar: een strakke plooi.
Eens even berekenen of ik nog goed zit; uiteindelijk moet ik uitkomen op 150 cm.
 
 
 
 
Neeeeeeeee!!! En dat is dus de story of my life als het om gordijnen naaien gaat.
 
 
 
 
Weet je wat, vanaf nu meet ik gewoon iedere keer 10 cm af, in plaats van 9. Geen kniesoor die daar straks op let. (behalve ik natuurlijk)
 
 
 
 
Nou zittie schuin. Ook dat nog. Waar gaat dit heen?????
Het is wel even genoeg voor nu. Morgen weer een dag, dan bezie ik de dingen vast weer fris en met een heldere blik.
 
Bewaren

Bewaren

Bewaren

Reacties

Dag 145 Gordijn, dag drie.

18 mei 2012

Ik geniet erg van jullie reacties. Ik dacht echt de enige vrouw te zijn die moeite had met gordijnen naaien!

Ook geven jullie soms het advies: besteedt het uit. Eigenlijk zou ik dat erg graag doen, er zijn echter twee redenen waardoor ik er niet toe kom. De onderstaande foto heeft met één ervan te maken.

 
 
 
 
Dit is mijn lieve zus Marjolein op haar trouwdag. De couturier die haar jurk maakte was… ik! Tijdens mijn opleiding aan de Modeacademie kreeg ik de opdracht een avondjurk te ontwerpen en te naaien. Mocht een trouwjurk misschien ook? Ja, een trouwjurk mocht ook. We spreken over het jaar 1988.
 
De eerste reden dat ik dus zelf achter de naaimachine kruip is dat ik vind dat ik dat moet kunnen, gezien mijn opleiding. Ik naaide nota bene ooit trouwjurken!
 
De tweede reden is dat ik geen idee heb waar anders heen te gaan voor deze klus. Ik woon in een dorp en de ‘Gouden Schaar’ is in geen velden of wegen te bekennen. Noch heb ik een tante of kennis die dit kan of doet.
 
 
 
 
Kortom, er zit niets anders op…You can do it, Nelleke.
Ik heb mijn methode vandaag geperfectioneerd en het werkt wonder boven wonder, super.
 
 
 
 
De laatste plooi op woensdag was scheef. Daarom meet ik nu telkens een 90 graden-hoek af, met een A4tje van karton. Dan kan het gewoon niet mis gaan.
 
 
 
 
Wat speldjes worden langs de loodrechte lijn gestoken en…
 
 
 
 
De stof vouw ik daarop dubbel. Ik gebruik de speldjes nu om de vouw vast te zetten.
 
 
 
 
En daar gaattie. Ik naai de plooi in op 1,6 mm. Voorheen deed ik het op 2 cm, maar ja, toen haalde ik de uiteindelijke 150 cm niet die het gordijn breed moet worden. Hopelijk kom ik straks beter uit zo.
 
‘Je moet gewoon wat fröbelen’ adviseerde mijn vriendin Beryl me. ‘Niemand die het ziet’. Ik vond dit een waardevol advies, temeer omdat de gordijnen er bij Beryl tiptop bijhangen.
 
 
 
 
Kijk, ik raak bedreven. Rechte plooien en regelmaat. Het vertrouwen in mijn kunnen begint langzaam terug te keren.
 
 
 
Alle plooien zitten erin. Snel meet ik de breedte af, want dat is het cruciale punt natuurlijk… is dit gordijn breed genoeg?
Yes!!! Ik heb zelfs nog wat stof over!
 
 
 
 
Het wordt tijd voor een tussentijdse try-out.
 
 
 
 
Een trap sleep ik naar het raam toe en…
 
 
 
 
Het ziet er p.r.i.m.a. uit. Hond was niet onder de indruk en was ook niet te porren om uit beeld te gaan, maar ik ben diep tevreden.
 
 
 
 
En dan is de stof nog niet eens gestreken!!
 
 
 
 
Minpuntje, wanneer de gordijnen open zijn hangen ze er niet erg strak bij. Daar heb ik een foefje voor bedacht, maar daarover later meer.
 
 
 
 
Voldaan rust ik even uit op het plekje voor het raam. Het is nog allemaal niet af, maar o wat ben ik een stuk opgeschoten.
 
Ik kan zelfs zeggen dat ik uitkijk naar het naaien van gordijn nummer twee. Wie had dat ooit kunnen denken?!
 
Fijn weekend!
Nelleke.
 
Reacties

Dag 146 Gordijn, dag vier.

21 mei 2012
 
Dit weekend had ik een momentje tijd voor wat quality time met mijn gordijn.
 
 
 
Dit keer hoefde ik alleen de rechterkant nog te doen. 
Zou het me lukken om over een uurtje het gordijn wapperend, gestreken en klaar te hebben???
 
 
 
 
Het denkwerk had ik al achter de rug, over hoe dit uiteinde in elkaar te draaien. Dát vind ik nou een van de voordelen van iedere dag een uurtje. De dingen kunnen even betijen en oplossingen komen soms zomaar op in je gedachten.
 
Zoals hierbij; ik had nog stof over voor een halve plooi. ‘Waarom niet?’ dacht ik. Werkt prima. Niks meer aan doen.
 
 
 
 
Zonder over het gordijn te struikelen ren ik de trap af. Dat strijken moet zo gepiept kunnen zijn.
 
 
 
 
De ruimtes tussen de plooien vouw ik dubbel en stoom ze plat; zo vallen ze straks allemaal dezelfde kant op.
 
Deze strategie pas ik toe om een strak geheel te krijgen. Alsof ze zouden zijn genaaid door een professional. Dat
zou nog eens wat zijn.
 
 
 
 
Hopakee; haken erin.
 
 
 
 
En…het gordijn hangt.
 
 
 
 
Hm, ik had me dit anders voorgesteld. 
Zou je ook stage kunnen lopen bij de Gouden Schaar?!
 
 
 
 
Toch, ik vind het wel best.
Al met al (en van een afstandje) ziet het er heel redelijk uit. En, wat ook erg fijn is (en onvoorstelbaar);
HET IS AF!
 
Morgen weer een dag!
 
Reacties

Dag 147 De strijk.

22 mei 2012
 
Wat was ik graag aan het tweede gordijn begonnen vandaag. Daar kwam echter iets tussen.
 
 
 
 
Nou ja, ‘iets’ is een understatement. 
 
Toen de gebeurtenis zich laatst voordeed dat Frits bijna het huis verliet in een ongestreken overhemd om bij zijn moeder op bezoek te gaan, wist ik: het water staat mij qua strijk tot aan de lippen. Er moet wat gebeuren.
 
Vandaag ga ik niet slapen voordat ik de bodem van de mand zie. (mand, mand? welke mand???)
 
 
 
 
Weet je, met een tv-tje erbij valt het eigenlijk best mee.
 
 
 
 
Even de vaart erin zetten en de mooi gestreken bloesjes en shirts stapelen zich op.
 
 
 
En Frits kan weer rustig op bezoek bij zijn moeder.
 
 
 
Wat ik vaak tegenkom tijdens het vouwen of strijken zijn gaatjes. Bizar. Had ik vroeger nooit. Het is gewoon een mysterie. 
Ik heb niks veranderd (wasmachine en wasmiddel zijn hetzelfde) maar toch verschijnen er regelmatig gaatjes in tricot kledingstukken. 
Kent iemand de oorzaak hiervan?
 
 
 
Ik strijk nog even stug door, met mijn supersonische strijkbout waar ik (ondanks mijn weerstand tegen strijken) erg blij mee ben.
 
 
 
 
…en zo vormen zich nog meer stapels.
 
 
 
Totdat ik eindelijk de mand zie, én de bodem ervan.
Wat een fijn voldaan gevoel. En ik neem me voor: de strijk hou ik voortaan bij.
 
 
 
Goed gedaan. Tijd voor een beloning.
 
Reacties

Dag 148 De naai-bak.

24 mei 2012
 
Deze dag doe ik een kastje in voorbereiding op het naaien van het tweede gordijn.
 
 
 
 
En terwijl ik dat doe probeer ik iets mee te maken: het uitvliegen van een nest vogeltjes.
Al dagen vliegen vader en moeder vogel (ik weet niet welke vogel, ach hoe stads ben ik nog steeds) heen en weer met voedsel. Totdat nu ook de kleintjes zich af en toe laten zien: een klein koppie steekt dan het huisje uit.
Ik sta op scherp.
 
 
 
 
Ondertussen mag er best wat gebeuren.
In de bak, gelegen onder het achterste grijze zitkussen, bewaar ik mijn naaispullen. Het juiste kastje voor vandaag.
 
 
 
 
Want het is niet alleen hard nodig. Ik ben naar iets op zoek.
 
 
 
 
Het eerste wat uit de bak pak komt is een flesje naaimachine-olie. Hé, zouden de piepende deuren hier beneden daarmee behandeld kunnen worden? Ik wens het, ik wens het, o hoe wens ik het.
Ja!!!! Binnen twee minuten piepte hier niets meer. Vergeet deze aanpak; dit is veel eenvoudiger.
Dank aan Teunie die me op dit idee bracht.
 
 
 
 
Moeilijk moment. Tijd voor een slokje kracht-thee. Waar zal ik beginnen?
 
 
 
Dit lijkt me de aangewezen plek.
 
 
 
 
Na een sopje leg ik alles buiten te drogen. Dat sopje was geen overbodige luxe.
 
 
 
 
Dit mag definitief weg.
Het bruikbare gaat naar de plaatselijke Snuffelschuur, de rest gaat de prullenbak in.
 
 
 
En dit is waarnaar ik op zoek was:
Mijn antieke voorraad vlieseline; vijfentwintig jaar oud inmiddels, het stamt uit mijn tijd aan de mode academie. Er is niets mis mee dus ik ga in deze stapel op zoek naar…
 
 
 

Gordijnband.

Het band rechts gaat straks in het gordijn. Het linker band doet niet meer mee.

Van lezeres Annie kreeg ik de tip dat gordijnen pas strak hangen als het met stevig gordijnband wordt gestikt. Dank Annie! Ik ga het proberen.

 
 
 
 
De bak is gezogen, gesopt, ingeruimd en weer helemaal in orde.
 
 
 
 
En na twee uur af en toe turen, zag ik ze: twee gele vogeltjes die uitvlogen.
Hoe geweldig.
 
 
 
 
Huisje te huur!
 
Reacties

Dag 149 Tweede gordijn; The making of.

25 mei 2012
 
Oké, Nelleke. Alles goed en wel, maar wanneer ga je nu aan je tweede gordijn beginnen. Genoeg voorbereid, genoeg andere dingen eerst gedaan. Je bent het aan het uitstellen.
 
 
 
Hmmmm. Ja.
Oké dan, vandaag stort ik me erin. Ik heb maar een half uurtje, maar hé, ik ben dat meisje dat ontdekte hoe powerfull de kracht van een half uurtje is.
 
 
 
 
Alle benodigdheden zijn aanwezig.
 
 
 
 
En nu, twee jaar nadat het eerste gordijn hier op de grond lag, ligt hier nummer twee. 
 
Een gedenkwaardig moment. We meet at last.
 
 
 
 
Vlug speld ik de rand.
 
 
 
 
Strijk ik het vlieseline-band erop.
 
 
 
 
Ren naar de zolder en naai de rand vast (voordat ik me bedenk). De klok staat op 28 minuten.
 
 
 
 
Het gaat goed komen, zeg ik tegen mezelf: nog zo’n zes half uurtjes en je gordijn is af.
 
 
 
 
Dan hoef ik tijdens zonuren niet meer in de keuken te bloggen maar kan het op deze fijne plek.
 
***
 
Hier in de regio is de tweede meivakantie begonnen. Ik pauzeer wat kastjes & bloggen betreft en ben er weer op 4 juni.
 
Tot dan! Nelleke
 
Reacties

Dag 150 Het tweede gordijn, deel 2.

05 juni 2012
 
Zelfs mijn fysio-oefeningen (of all things) deed ik voordat ik mezelf ertoe kon zetten naar de zolder te gaan voor mijn half uurtje gordijn.
 
 
 
 
Uitstelgedrag. Hoe langer iets is uitgesteld (in dit geval twee jaar) hoe groter de hobbel wordt om ermee aan de slag te gaan. Dat moet het zijn.
 
 
 
 
Maar hier ben ik dan. Je kunt het, Nelleke.
 
 
 
 
Balen, de speldjes liggen beneden, en als ik die nu ga halen raak ik ongetwijfeld afgeleid en vergeet ik het gordijn.
 
Ik naai de zijnaad dus op gevoel (als dat maar goed komt).
 
 
 
Best oké.
 
 
 
He, wat grappig hoe die camera dit beeld registreert. Best goede scherpte-diepte werking zeg.
 
 
 
En met de macro-knop krijg je dus dit. Mmm, zal ik nog wat uitproberen…
 
Nelleke!!! Focus! Je gordijn; denk aan wat je missie is tijdens deze dertig minuten.
 
 
 
Oké dan, door met de plooien. Toch maar even de speldjes halen. Hoop dat ik binnen 40 seconden terug ben.
 
 
 
 
Ik ben er weer, de eerste plooi zit erin en het half uur is voorbij. Wat fijn is dat toch… nimmer kom je in de bloed, zweet & tranen-fase met deze methode. Daar is het te kort voor, en tóch komt het af.
 
 
 
 
En nu rennen, want om 14.15 uur moet ik bij de fysio zijn.
 
 
Reacties

Dag 152 Tweede gordijn (3) en een korte terugblik

06 juni 2012
 
Het is vroeg, het regent, de thee is gezet…
 
 
 
 
Ik aanvaard de reis naar zolder.
 
Laat ik het vandaag maar vroeg doen, dat halve uurtje gordijn, dan kan niks er meer tussenkomen.
 
 
 
 
 
Acht plooien in 25 minuten. Mooi, die zitten er in.
 
Omdat hier verder niets over te melden valt, lijkt het me een goed moment om eens terug te blikken op wat oude zaken.
 
 
 
 
 
Hoe is het bijvoorbeeld afgelopen met het laptopkleedje wat ik aan het naaien was, de avond voordat een hevige blaasontsteking mij velde?
 
Nu, zij ligt er…
 
 
 
 
…maar is nog niet af. Sterker nog, ik ga het helemaal overdoen. Hoe het wordt zien jullie vast later. Om een tipje van de sluier op te lichten; deze foto is mijn inspiratie.
 
Maar tot die tijd ligt mijn laptop mooi uit het zicht, en daar ben ik reuze tevreden over. Het hoeft gelukkig niet allemaal perfect (begin ik langzaam te ontdekken).
 
 
 
 
 
En hoe staat het met de geur in onze auto’s
 
Hebben de bak vla (in de ene auto) en de bak koffie (in de andere) effect gehad op de lange termijn?
 
 
 
 
 
Om maar meteen met het muffigste autootje te beginnen:
Het ruikt hier nog steeds zwaar naar koffie. Heerlijk vind ik het. Het geheim zit ‘m in de bak koffie die nog altijd op de hoedenplank staat. Ik heb hem gewoon niet weggehaald. Hoe weird is dat?!
 
Maar hé, het is gezonder dan zo’n chemische luchtverfrisser. En echt, die muffe lucht heeft het onderspit moeten delven.
 
De enige luitjes die erover klagen zijn de kinderen. Maar de buurvrouw die gister even de auto leende was er dan wel weer erg over te spreken.
 
 
 
 
 
De voorste auto is ook ECHT opgeknapt van drie nachtjes vla op de achterbank. Ik begrijp het niet, maar toch is het waar.
 
 Tot morgen!
 
Reacties
koffie tijdens het opruimen
opruimen volgens een simpel plan
uitrusten van het opruimen
een laatje opruimen
mand opruimen
koffie in de zon na opruimen
Little by little
spullen opruimen en wegzetten
Small steps every day