~ Project de schuur ~

 

Dag 170 De schuur – eerste dag.

09 juli 2012

 

Vandaag gaat de schuur op de schop. Iets wat zeker bij dit jaar van opruimen hoort.

 

 

Hij ziet er lief en rustgevend uit.

 

 

Maar o wee, als je er op zoek gaat naar een flesje kruipolie. Huilen geblazen.

 

 

 

Dat het hier heftig onder-georganiseerd is, is een understatement. Wij zijn hier de weg kwijt.

 

 

 

Tenminste, Frits kan hier nog wel wat vinden. Maar ik zie door de bomen het bos niet meer.

 

 

 

We hebben besloten om er verandering in te brengen: volgens de strategie van een kastje per dag!

Vrienden van ons zijn ook zo met hun schuur aan de slag gegaan en noemen het ‘Een uur in de schuur’. Hun resultaat na een paar weken is verbluffend. Dat geeft ons moed.

 

 

 

Doel van het uurtje van vandaag: alle spullen die naar het afvalstation mogen úit de schuur vissen en ze daar ‘aanbieden’ (wat blijft dat toch een vermakelijk woord).

Dit gaat allemaal weg. Fijnnnn.

 

 

 

Oeh, wat een lelijke foto. Waarom dan toch laten zien? Om te vieren dat dit doosje inmiddels verleden tijd is. Het is al uren geleden ‘aangeboden’ bij het afvalstation.

 

 

 

En hoe prettig; dit gaat ook allemaal weg. Weg, weg, weg. De schuur is een aantal kilootjes lichter.

Een prima eerste aanzet. Morgen weer een stukje.

 

 

 

Zo. En nu even staren naar een foto van de schuur van een paar weken geleden, toen de witte clematis nog bloeide. De bloeitijd is altijd weer zo gauw voorbij! Dan maar de foto er af en toe even bijpakken.

 

Reacties

Dag 171 De schuur, dag twee.

10 juli 2012

Vandaag ga ik weer een slagje slaan in de schuur.
 
 

 
Toevallig moest ik vanmorgen heel vroeg even in de schuur zijn. 
 
‘Laat ik gelijk maar een doosje meenemen’ dacht ik, ‘kan ik straks meteen even in de smiezen krijgen wat er nou eigenlijk inzit’.
 
 
 

 
 
Sinds de bouw van deze schuur heb ik er namelijk geen blik meer in geslagen. We spreken over vier jaar terug!
 
 
 
 

Dat een schuur niet altijd netjes kan zijn, soit. Maar dat je niet meer weet wat je hebt is niet handig.

Neem nu deze flessen/blikken: Drie, DRIE!!! keer heb ik ze op voorraad.

En je zou denken, met zo’n voorraad hardhout-olie zullen die houten tuinstoelen er wel pico bello bij staan. Maar dat is het erge aan een dergelijke schuur-situatie: ik wist allang niet meer dat ik ze had!

 
 

 
Daarom leg ik ook nu een lijst aan, net als bij de schotten op zolder. Eén blik op de lijst en je weet of je naar de Multimate moet voor een fles van ‘t een of ander – of niet.
 
 

 
Verfpotten, die ga ik allemaal bij elkaar in een doos doen. Deze gaan daarbij.
 
 
 
 

Aha, een ingedeukt flesje keukenblad-olie. Gaat óp de lijst en terug in deze doos.

De doos is nu gereduceerd en in kaart gebracht. Weet je wat, ik breng het meteen naar de schuur.

 
 

 

Ai, wat nu – ik wil nog wel even doorgaan met mijn uurtje schuur, but where to begin??

Ik begin links bovenaan, en reorganiseer al gaande mijn weg naar de benedenste planken.

 
 
 
Je ziet het niet, maar de algehele situatie in de schuur is nu iets verbeterd.
 
 
 
 
Zie je? Het begint een pietsje leger te raken.
Kom, dan laat ik zien wat er uit verdwenen is.
 
 
 
Geen slechte score toch?
Voor die groene tent heb ik moeten vechten. De jongens willen hem houden, maar hij is hevig aangevreten door de muizen. Ik kan het niet langer aanzien, hij gaat weg.
 
 

 
En dan dit zakje: ik ben blij dat het uit de krochten van de schuur omhoog is gekomen. Hier moest gewoon actie op ondernomen worden.
 
 
 
Het bevat een hele hoop doekjes. Bizar. Waar komen ze vandaan?! Zelfs de hond is nieuwsgierig geworden.
Ze gaan deels weg, en deels in de was. Meteen.
 
 
 
 
Het is wel weer mooi geweest voor vandaag.
Koffie-tje en even relaxen maar.
 
Fijne dag en tot morgen!

Reacties

Dag 172 De schuur, de derde dag.

11 juli 2012
 
De schuur aanpakken volgens de ‘uurtje per dag’-methode blijkt super te werken in dit huis. Dagelijks doe ik iets, en verder breek ik mijn hoofd niet over de rest van de spullen. Het geeft niet alleen een voortschrijdend resultaat, maar ook voldoening.
 
Zoals vandaag…
 
 
    
 
Vanmorgen stapte ik om 7.45 uur kwiek de tuin in. Met een missie op pad richting de schuur.
 
 
 
 
Als ik nu niet mijn kans grijp kan ik het namelijk wel shaken met het uurtje schuur van vandaag.
 
Het merendeel van de spullen in de schuur hebben namelijk Frits zijn aandacht nodig.
 
 
 
Deze twee zakken en die doos bijvoorbeeld.
Ze zitten vol met mannen-dingen.
 
 
 

Snel sleep ik ze mee naar de keuken, waar Frits nog rustig achter zijn ontbijtje zit.
 
 
 
 
Geen nood, ik sorteer het eerst wel even. Vind ik wel een leuk klusje, in kaart brengen wat er in zo’n tas zit.
 
‘Wat wil je bewaren Frits?’ vroeg ik. Hij dacht even na en besloot, vanuit een sterk verlangen naar een georganiseerd schuurtje, flink schoon schip te maken.
 
 
 
 
‘Hier heb ik de afgelopen tien jaar misschien één keer een snoertje uit gevist’. Hij nam nog een slok koffie en veegde een kruimel van tafel. ‘Dus, van mij mag het weg.’

Wow, dat ruimt lekker op!

 
 

Kijk, dit leuke vintage vijftiger-jaren snoertje viel mij dan weer op. Volgens mij zat er vroeger een strijkijzer aan vast. Wat móét je er mee?! Frits waarom bewaarde je dit? 
 
‘Tja, beter mee dan om verlegen, dat is wat ik vermoedelijk dacht destijds’ stelde hij vast, alweer kauwend op zijn broodje.
 
 

Nog zo een. Mag deze ook weg? Ja, die mag ook weg.

 

 

We zitten inmiddels op een vrij rigoureus spoor. Dit stapeltje met telefoon-gerelateerde spulletjes bijvoorbeeld. We doen er al jaren niks mee. Het gaat weg.
 
Een paar verlengsnoeren en stekkers mogen blijven, maar de rest gaan we superfijn aanbieden. Bij het afvalstation.
 
 

Wat denk je dat er met lampen gebeurt wanneer ze in een zak met snoertjes terecht komen? Precies. Ook weg.
 
 
 

Van die twee volle zakken is dit overgebleven. Een goede score!

Maar wat zijn die snoeren VIES, zeg. Het lijkt wel alsof ze allemaal al jaren in een smoezelig studentenhuis hebben gelegen.
 
Ik kan er gewoon niet toe komen om ze in deze staat terug te doen in de tas en ze zo in de schuur op te bergen. Bah.
 
 

Wel. Een sopje is zo gemaakt.
 
 
   
Dit moet je toch niet willen? Al die lagen stof. Daarom: schrobben maar.
 
 
Weg stof ende vuil.  (voor de veiligheid: even de uiteindes boven water houden!)
Ik droog alles af en bind de snoertjes bij elkaar met elastiekjes. Hè, wat keurig en fris nu allemaal.
 
 
 
   
O ja, de doos. Die scannen we ook nog snel even met zijn tweeën.
 
 
Dit gaat weg. Joepie-fijn.
 
 
 
En dit gaat naar het avfalstation.
En weet je wat? Ik spring METEEN in de auto en breng het weg (samen met de spullen van gister). Want die schuur leger te zien worden, daar heb ik wel een ritje voor over.
 
 

Maar eerst even aan de koffie, gezellig tijdens een spelletje Halli Galli. 
 
En, niet te geloven, het is nog maar 10.00 uur!!!
 
Fijne dag verder.
 
Reacties

Dag 173 Een klein doosje en een lange pauze.

12 juli 2012
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Vandaag had ik nog net tijd voor één schuurgerelateerd dingetje; dit doosje.

‘Frits mag dit ook weg?’ vroeg ik tussen de bedrijven door? ‘Zeker niet! Het is om de fietsen op de auto te doen.’

Aha. Dat mag niet weg natuurlijk. Maar het mag wel wat helderder opgeborgen worden. Vandaar de tekst, is het meteen duidelijk.

Het bloemetje is voor de gezelligheid. Want hé, zo’n schuurtje kan wel een vrolijke touch gebruiken!

 
 

Vanaf vandaag ga ik me overgeven aan het familieleven in de komende zomerperiode. Een lange pauze wordt het, maar ik kom terug. Op maandag 20 augustus pak ik de draad weer op.

Lieve mensen, een fijne tijd toegewenst, met hopelijk heel veel warme zonnestralen en ontspannen dagen.

Tot de 20e aug!
Nelleke

 
Reacties

Dag 179 Schuur – deel 4!

03 september 2012
Vandaag ben ik in de klassieke kastjes-valkuilen gevallen. Met huid en haar.
 
 
 
Wat er is gebeurd?
 
In een vlaag van overmoed dacht ik: ik stort me op EEN GROOT DEEL van de schuur. Het moet nu maar eens klaar zijn.
Bij die gedachte had er bij mij al een lichtje moeten gaan branden. Maar nee, niks.
 
 
 
En dus sleepte ik samen met oudste zoon de eerste doos naar buiten: de touwtjes- doos.
Het was trouwens een doos met een nogal bevreemdende combinatie-inhoud: touwtjes, plakbandrollen én allerlei ceinturen. Nou ja?!
 
 
 
Het was best snel gesorteerd, maar ja, het duurde nog uren voordat man zou arriveren, die het veto heeft mbt de schuur. Dus liet ik de tafel voor wattie was en ging door.
 
Kijk, dat is al mis. Ik heb juist van dit kastjes-jaar geleerd dat je pas moet verder gaan (en dan liefst de volgende dag) als je het ding waarmee je bezig was eerst afrond.
 
 
 

Oké, ik ging niet helemaal de mist in, want ik rondde wel het hoofdstukje ‘plakbandrollen’ af, naar diepe tevredenheid.

Hoe vaak heb ik ze wel niet gezocht, de afgelopen pak hem beet zes jaar?! Blijkt dat ze “gewoon” in de doos met de touwtjes en de ceinturen lagen!!
Die gaan dus vanaf heden in een apart doosje, dan is het klip en klaar waar ze liggen.
 
 
 

Maar goed, toen had ik moeten stoppen. Een kopje thee moeten drinken in een makkelijk stoel, genietend van het bereikte stukje schuur.

Nee, ik deed niets van dat alles helaas. Ik moest en zou door en wel met de oude brooddoos van de familie Petit. Best leuk vintage-achtig ding, moet ik zeggen.

 
 
 
Dit meen je niet. Hadden we het snoertjeshoofdstuk niet al voor de vakantie afgesloten?! Grrr.
 
Ook dit zal moeten wachten op verdere beoordeling want dit gaat mijn inschattingsvermogen ver te boven.
 
 
 
Hoewel ik een zware vermoeidheid en bovendien irritatie voel opkomen, pak ik ferm de volgende doos.
 
 
 
Vol met een potpourie aan schuurspullen.
 
 
 
Waaronder wél het leukste vondstje van de dag: Een boekje met de naam “Fietsverzorging”, uit 1973. Fantastisch, wat een nostalgie weer.
 
 
 
Deze drie jongens zijn trouwens ook reuze handig. Moet je natuurlijk wel net weten dat je ze (al
zo’n vijfentwintig jaar) in huis hebt.
 
 
 
En dan dit. Eerlijk, gaan wij hier ooit nog iets mee doen? Ook dat moet de baas van de schuur maar bepalen.
 
Op dit punt had ik zomaar opeens in huilen kunnen uitbarsten. (qua energie begon ik al niet joepie vandaag; is het niet opmerkelijk dat juist op dit soort dagen de “doe-rustig-aan” signalen moeilijk te herkennen zijn?)
 
Mijn lichaam gilde: neem rust, neem rust. En wat denk je?
 
 
 
Mijn hoofd zei: kom op, laten we die schuur eens een poepie laten ruiken. En dus ging ik verder; met deze toren.
Niet te geloven toch?!
 
 
 
Ik sorteerde hem uit en waste hem af. Ook nog eens.
 
 
 
En toen ik eindelijk weer in de schuur kwam dacht ik afgemat: je ziet TOTAAL geen verschil. (en de tuin lag vol met hoopjes onafgemaakte zaken)
 
Kortom: Nelleke van een kastje-per-dag had
vandaag een ontzettende off-day, qua kastjes.
Morgen weer met opgeruimd gemoed verder.
Met een piepklein laatje!
 
Reacties
koffie tijdens het opruimen
opruimen volgens een simpel plan
uitrusten van het opruimen
een laatje opruimen
mand opruimen
koffie in de zon na opruimen
Little by little
spullen opruimen en wegzetten
Small steps every day